This article examines the orientation that emerges during worship in the Abrahamic religions through the interrelation of bodily experience and architectural space. Drawing jointly on Maurice Merleau-Ponty’s phenomenology of the “lived body” and Mircea Eliade’s theory of sacred space, the study discusses how the directionality of worship in Judaism, Christianity, and Islam produces distinct spatial theologies. Methodologically, the research is based on a hermeneutic reading of selected sacred texts, rabbinic and liturgical sources, and on a comparative analysis of synagogue, church, and mosque spaces according to the criteria of orientation, architectural focus, bodily posture, congregational alignment, light, axis, threshold, and ritual surface. The proposed tripartite schema distinguishes between the horizontal covenantal orientation toward Jerusalem in Judaism, the vertical/transcendent axis associated with the cross, resurrection, and ascension in Christianity, and the downward orientation intensified around prostration in Islam. These orientations are not merely ritual prescriptions; rather, they constitute intentional structures through which the body is situated in relation to God, others, and the world. In the synagogue, the Torah ark and the direction of Jerusalem; in the church, the apse, cross, and luminous order; and in the mosque, the qibla wall, the alignment of prayer rows, and the surface of prostration are examined as architectural foci that materialize these intentional structures. The study brings together three domains that are often treated separately in literature: the phenomenology of religion, Eliadean cosmology, and architectural spatial analysis. In doing so, it proposes a comparative model of “spatial theology” among the Abrahamic traditions, articulated through the relationship between body, text, and worship structures. Ultimately, sacred space is interpreted as a dynamic order that is reconstituted in every act of worship through the convergence of bodily orientation, historical memory, and cosmic reference.

The aim of this study is to identify plant species growing on historical stone mosques in Safranbolu using unmanned aerial vehicle (UAV) based imaging techniques, map their spatial distribution, and assess their impact on the structures. High-resolution photographs were taken using a DJI Air 3S model UAV, and plant densities were analyzed from the images obtained. Visual analysis and comparisons with the flora catalog resulted in the identification of eight species: Sedum album, Parietaria judaica L., Lactuca serriola L., Ailanthus altissima, Alopecurus pratensis L., Hordeum murinum, Tortula muralis Hedw., and Sisymbrium irio L. The findings showed that plant colonization was particularly concentrated in the roof and dome rim areas and that the building material and microclimatic conditions were the determining factors for plant diversity. It was determined that the species Ailanthus altissima and Tortula muralis Hedw. could cause structural damage to stone surfaces. In conclusion, the UAV-based imaging method was evaluated as an effective method that documents cultural heritage structures without causing damage and enables the rapid and accurate detection of plant threats.

Bir bütünlük olarak algılanan ulus-devletler genellikle faklı etnik grupların oluşturduğu bir denge haline karşılık gelmektedir. Kültürel, dini ya da milliyet içerikli olarak farklılık gösterebilen alt gruplar, baskın bir etninin devlet mekanizmasını idare edebilme yetisi çerçevesinde örtük bir baskı ortamında varlıklarını sürdürmektedir. Dolayısıyla söz konusu denge halinin sürdürülebilirliği farklı unsurların dahil olduğu bir mücadele süreci olarak tarif edilebilir. Bu süreçte başat rol baskın etni ve egemenlik kavramlarını işaret etmektedir. Ulus ve ulus-devletin inşası özellikle bu iki kavram doğrultusunda şekillenmekte ya da mümkün olabilmektedir. Çok etnili ulus-devletler, uluslararası arenada bir bütün oldukları imajını yansıtmalarına karşılık; çok etnili olma hali, potansiyel olarak çatışma ve rekabet barındırdıkları anlamını da taşımaktadır. Buna göre ulus-devletlerin çok etnili bir yapıda olmaları varlıkları açısından açık bir tehdit olmaktadır. Bu tehdit, mevcut etniler arasındaki rekabetin yanı sıra; küreselleşme sürecinin neden olduğu göç hareketleriyle de gerçekleşebilmektedir. Bu çalışmanın amacı, ulus-devletlerin çok etnili ve karmaşık yapıları gerekçesiyle son derece hassas olduklarına vurgu yaparak, mevcut denge halinin ne ölçüde sürdürülebilir olduğuna açıklık getirmektir. Bu bağlamda, kavramsal arka planı ortak bir tarih ve gelecek arzusu ile temellendirilen ulus-devletlerin varlıklarını sürdürebilmeleri açısından dikkate alınması gereken koşullar ve olasılıklar doğrultusunda bir değerlendirme yapılmıştır.

Bu çalışma, afet sonrası yeniden yapılanma süreçlerinde konvansiyonel yapım yöntemleri ile parametrik tasarım ve 3B baskı gibi yeni nesil dijital teknolojilerin karşılaştırmalı analizini sunmaktadır. Araştırmanın temel amacı, geleneksel yöntemler ile dijital teknolojilerin güçlü ve zayıf yönlerini değerlendirmek, kullanıcı odaklı tasarımın afet sonrası planlamaya entegrasyonunu analiz etmektir. Nitel araştırma metodolojisi kullanılan çalışma, ayrıca her iki yaklaşımın en etkili yönlerini birleştiren hibrit modellerin geliştirilmesine katkı sağlamayı ve önerilen stratejileri kullanıcı entegrasyonu, uygulama süreci, üretim uyarlanabilirliği ve kullanıcı merkezli esnek tasarım paradigması kriterleri açılarından değerlendirmektedir. Bulgular, teknoloji odaklı yaklaşımların kullanıcı katılımını artırdığını, yerel ihtiyaçlara daha duyarlı olduğunu ve çevresel sürdürülebilirliği desteklediğini göstermektedir; ancak bu yaklaşımlar yüksek maliyet ve teknik uzmanlık gereksinimi gibi sınırlılıklar da içermektedir. Geleneksel yöntemler hızlı ve geniş ölçekli müdahale avantajı sunsa da değişen ihtiyaçları karşılamakta yetersiz kalmaktadır. Afet sonrası yeniden yapılanmada yalnızca tek bir yaklaşıma dayalı çözümler yerine, her iki paradigmanın güçlü yönlerini birleştiren hibrit stratejilerin geliştirilmesi önerilmektedir. Kullanıcı merkezli, esnek ve sürdürülebilir tasarım stratejilerinin benimsenmesi, fiziksel çevrenin yanı sıra sosyal ve kültürel yapının da dirençli hâle gelmesine katkı sağlayacaktır.