Bu çalışmanın amacı, 2005-2019 yılları arasında Sosyoekonomi Dergisinde yayınlanmış olan makalelerin bibliyometrik profilini oluşturmaktır. Bu kapsamda belirtilen yıllar arasında dergide yayınlanan 481 makale, nitel araştırma yöntemlerinden olan bibliyometrik analiz yöntemi kapsamında incelemeye tabi tutulmuştur. Çalışma kapsamında ele alınan temel hususlar; makale analizi, yazar ve kurum analizi, konu analizi ve atıf analizidir. Araştırma sonucunda, makalelerin yayın dili ve kaynakçasında İngilizce’nin yoğun bir şekilde tercih edildiği görülmüştür. Son yıllarda ampirik çalışmaların teorik çalışmalara nazaran daha ağırlıkta olduğu gözlemlenmiştir. Atıf sayılarında yıllara göre sürekli bir artışın olduğu; özellikle son yıllarda atıf miktarının önemli düzeylere ulaştığı tespit edilmiştir. Akademisyenlerin yanı sıra üniversiteler dışında çeşitli kurum ve kuruluşlarda çalışan personellerin de dergiye katkı sundukları görülmüştür. Dergiye katkı veren yazar dağılımının Lotka, Price ve Pareto yasalarına uymadığı saptanmıştır. Derginin etki faktörü ve Acil İndeksi düzenli olarak artmaktadır. Vergi, ekonomik büyüme ve kamu politikaları makalelerde ele alınan temel konulardır.

Water and sanitation governance sits at the intersection of global development ambitions and highly localized service realities. While SDG6 sets universal targets for clean water and sanitation, the institutional and fiscal arrangements that translate those targets into actual service outcomes operate primarily at the subnational level. The discrepancy between globally defined objectives and locally executed delivery creates a structural research gap: how do the fiscal architectures of local governments influence progress towards SDG6? This study addresses this question for a panel of OECD countries by developing a deep learning-based estimation framework that combines bidirectional long short-term memory (BiLSTM) networks with Tianji’s horse racing optimization (THRO) algorithm. Three distinct operationalizations of fiscal decentralization are tested against SDG6 outcomes: subnational expenditure share (EFDM), subnational revenue share (RFDM), and a composite index balancing both dimensions (CFDM). Model adequacy is assessed using a layered diagnostic protocol involving regression fit, country-level residual patterns, error density profiles, Bland–Altman limits of agreement and inter-annual error trajectories. Among the three configurations, CFDM consistently records superior performance ($R^2=0.9216$; $RMSE = 1.4465$; $MAE = 1.0712$), while even the weakest specification clears $R^2=0.89$, attesting to the overall robustness of the proposed architecture. The margin by which CFDM outperforms its alternatives highlights a key finding: neither spending authority nor revenue capacity alone accurately reflects the fiscal reality of local water and sanitation governance; it is their combined effect that is important. The expenditure dimension is further proven to be the more influential of the two unidimensional proxies, consistent with the capital-intensive and maintenance-heavy nature of water infrastructure. On the other hand, coefficient findings show that fiscal decentralization is positively associated with SDG6 achievement for all models. Beyond its empirical contributions, the study introduces a methodological template for applying hybrid AI optimization to policy-relevant sustainability panels. It also connects two largely parallel bodies of scholarship, fiscal federalism and SDG research, that have rarely been examined together.

Türkiye’de belediyelerin yeterli gelir kaynağına sahip olmadığı bilinmektedir. Ancak mevcut kaynaklarının ne ölçüde etkin yönetildiğine ilişkin literatür sınırlı düzeydedir. Bu anlayışla hazırlanan çalışma, 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu’nda yer alan yerel vergilere ilişkin sorun alanlarını tespit etmeyi ve Sayıştay denetimlerinin mevcut sorunların çözümüne yönelik katkısını değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda 2019-2023 yılları arasında 81 il belediyesine yönelik Sayıştay düzenlilik denetimleri sonucunda hazırlanan raporlar, içerik analizi ve tematik analiz yöntemleri kullanılarak incelenmiştir. Araştırma sonucunda yerel vergilere ilişkin temel sorun alanları; mükellefiyet tesisinin kurulamaması, tahakkuk/tahsilat oranlarının düşük olması, idareler arası gelir aktarımlarının mevzuata uygun olmaması ve beyannamelerin kontrol ve denetiminin etkin bir şekilde yapılmaması olarak tespit edilmiştir. Sayıştay denetim raporlarından elde edilen söz konusu bulgular, denetim ve kurumsal kapasite eksikliği başta olmak üzere yerel yönetimlerin mali sorunlarına ilişkin literatürü destekler niteliktedir. Raporların ekinde yer alan izleme tablolarına yönelik araştırma sonucunda ise, belediyelerin çoğunlukla söz konusu eksiklikleri gidermeye yönelik işlem tesis ettikleri tespit edilmiştir. Bu durum, Sayıştay denetimlerinin belediyelerin mali yönetimine olan katkısını ortaya koymaktadır. Bununla birlikte sürekli tekrarlayan bulguların mevcudiyeti ise kontrol ve yaptırım mekanizmalarının daha etkin kullanılması gerektiği kanaatini doğurmaktadır.

Kamu alımlarında rekabet ilkesi; alım sürecinin eşit, adil, saydam ve yarışmaya elverişli bir ortamda geçmesini ifade etmektedir. Söz konusu sürecin tesisinde rol oynayan önemli faktörlerden biri alım usulleridir. Bu çalışmanın amacı, rekabet ilkesi çerçevesinde Türkiye’deki kamu alım usullerinin değerlendirilmesidir. Bu kapsamda 2011-2021 yılları arasındaki kamu alımlarının dağılımı ve seyrine yönelik incelemelerde bulunulmuştur. Araştırma sonucunda açık ihale usulünün ihale usulleri içerisindeki payının yüksekliğinin rekabet açısından olumlu olduğu ancak 2017 sonrasında bu usulün payındaki azalışın dikkat çekici boyutlara ulaştığı tespit edilmiştir. Buna karşılık rekabetçi olmayan pazarlık ihalelerinin payı ise yükseliş eğilimine girmiştir. Tenzilat miktarları göz önüne alındığında son dönemdeki seyrin rekabet ve kamu yararı açısından tartışılması gerekmektedir. Ayrıca genel ihale sistematiğinin dışında olan doğrudan temin ve istisna alımların payındaki seyirde 2016 yılı sonrasında rekabet ilkesiyle ters yönde hareket etmektedir. Bu kapsamda ilana dayanmayan ve katılımcı sınırlaması içeren alım usullerinden mümkün olduğu kadar kaçınılması gerekmektedir.

Türk vergi sistemi içerisindeki çeşitli vergi kanunlarında gayrimenkul değerinde meydana gelen artışları vergilendirmeye yönelik düzenlemeler bulunmaktadır. Ancak ilgili düzenlemelerin kamu kaynaklı kentsel rantları vergileme noktasındaki etkinliği ve bu noktada yeni bir düzenlemenin gerekliliğine yönelik tartışmalar süregelmektedir. Bu çalışmanın amacı, Türk vergi sistemindeki gayrimenkul değer artışlarını vergilemeye yönelik düzenlemelerin kentsel rant vergisi bağlamında değerlendirilmesidir. Bu kapsamda çalışmanın ilk kısmında konu ile ilgili teorik bilgiler sunulmuş akabinde mevcut düzenlemelerin ilgili kaynağı kavrama noktasındaki etkinliği tartışılmıştır. Bu doğrultuda mevcut yasal mevzuatın bu kaynağı vergileme noktasında yetersiz olduğu ve kamu kaynaklı kentsel rantların vergilendirilmesine ilişkin kapsamlı bir düzenlemeye gerek olduğu düşüncesinden hareketle yeni bir vergi önerisinde bulunulmuştur.