Background/aim: This study aimed to determine the proliferation and apoptotic effects of extracts from Cornus mas L. and Berberis vulgaris fruits on human breast cancer cells (MCF-7). Materials and methods: The Cornus mas L. and Berberis vulgaris fruits, which constitute the herbal material of the study, were turned into 80% acetone extract after washing. The total phenolic content in Berberis vulgaris fruit extracts was determined calorimetrically using Folin-Ciocalteu reagent. The spectrophotometric method was used to determine the total flavonoid amount of the extracts. In order to measure the antioxidant capacity of Cornus mas L. and Berberis vulgaris fruits and extracts, DPPH Radical Scavenging Power test and Cu (II) ion reducing antioxidant capacity method were applied. Cell viability rates were determined by the XTT method. Flow cytometric measurement was performed to examine the apoptotic role of the extracts in the cell by using the Annexin-V/7-AAD commercial kit. Results: According to the data, Berberis vulgaris fruit extract appeared more effective on MCF-7 breast cancer cells in both 24 and 48 hours of exposure. Analyses made to examine the phenolic component and antioxidant capacity properties of the fruits used in the study and the results we encountered when we exposed the cell were found to be compatible with each other. Annexin-V/7-AAD method showed that the apoptotic effects of the extracts in 48 hour exposures were more effective. Conclusion: It has been determined that Cornus mas L. and Berberis vulgaris fruits, which are rich in phenolic components with high flavonoid content and high antioxidant capacities, support the apoptosis of cancer cells.

Amaç: Bu araştırma, doğrudan ve dolaylı olarak ilkokul çocuklarına verilen beslenme eğitiminin, beslenme bilgi düzeyine etkisini karşılaştırmak amacıyla planlanmış ve yürütülmüştür. Bireyler ve Yöntem: Çalışma Okan Koleji İlkokulu’nda 2017-2018 eğitim öğretim döneminde eğitim gören tüm ikinci ve üçüncü sınıf öğrencileriyle (n=70) yürütülmüştür. Çalışma öncesi sınıflar rastgele iki gruba ayrılmıştır: (1) doğrudan beslenme eğitimi verilen grup (DE: 2A ve 3A sınıfları), (2) dolaylı beslenme eğitimi verilen grup (ÖE: 2B ve 3B sınıfları). Çalışmanın birinci aşamasında ÖE grubundaki öğretmenlere, bir hafta arayla toplamda iki kez, 70 dakika süren beslenme eğitimleri verilmiştir. Eğitim alan öğretmenler kendi sınıflarında konuyla ilgili derslerde 4 hafta süresince (35 dakika/hafta, toplam 140 dakika) sağlıklı beslenme eğitimi vererek dolaylı beslenme eğitimini tamamlamıştır. DE grubundaki öğrencilere ise 4 hafta süresince toplam 140 dakika süren beslenme eğitimi araştırmacı tarafından doğrudan verilmiştir. Eğitim öncesinde öğrencilere demografik özelliklerini içeren anket formu, besin tüketim sıklık formu ve beslenme bilgi testi uygulanmıştır. Beslenme eğitimi ile verilen bilgilerin özümsenmesi ve davranışa dönüştürülmesi amacıyla 2 aylık ara sonrası öğrencilere besin tüketim sıklığı ve beslenme bilgi düzeyi anket formları tekrar uygulanmıştır. Bulgular: Eğitim sonunda, eğitim yöntemi farkı olmaksızın tüm öğrencilerin beslenme bilgi puan ortalamaları artmış olsa da beslenme bilgileri orta düzeyde kalmıştır. Doğrudan beslenme eğitimi verilen öğrencilerin ortalama beslenme bilgi puanı düşük düzeyden orta bilgi düzeyine (p<0.05), dolaylı beslenme eğitimi verilen öğrencilerin ise orta düzeyden yüksek bilgi düzeyine yükselmiştir (p<0.05). Sonuç: Beslenme eğitiminde kullanılan her iki eğitim şeklinin de çocukların beslenme bilgi düzeylerini olumlu yönde etkilediği görülmüştür. Eğitim sonunda, dolaylı verilen eğitimde daha yüksek bilgi düzeyine sahip öğrenci sayısının fazla olması, başlangıçtaki bilgi düzeylerinin daha yüksek olmasından kaynaklı olabilir.

Objectives: The aims of this study are to make the Turkish validity and reliability of the scale that explain why caffeine intake. Additionally, it is crucial to highlight that the adaptation of the scale involved a confirmatory factor analysis (CFA) to validate its structure and the need for this adaptation in the Turkish context. Materials and methods: The study was carried out with a total of 200 university students, comprised of 93.5% female and 6.5% male participants, with a mean age of 21.74 ± 6.15 years who were actively studying in the faculties of the universities who accepted to participate voluntarily in the study were included. The Turkish version of the Motives for Caffeine Consumption Questionnaire (MCCQ) scale and the MCCQ was used as the data collection tools. To evaluate the statistical analysis findings, the margin of error was taken as 5%. The entire application was carried out with the R-project software. CFA was used to test the adaptation of the MCCQ scale from English to Turkish. Results: The alpha internal consistency coefficient for the whole scale was calculated as 0.959. Just like the original scale, the Turkish version shows a six-factor structure: habit, alertness, mood, social, taste, and symptom management. In MCCQ-TR, it showed a low level of positive correlation with Yale Food Addiction Scale (YFAS). For the final scale with 23 items and 6 sub-dimensions, it was determined that the fit indices were at an acceptable level, and the internal consistency was highly reliable for all sub-dimensions and the total scale. Conclusions: It has been determined that the Turkish version of the MCCQ is a valid and reliable measurement tool to operationalize the motives of caffeine consumption and to reveal possible differences in the motives regarding gender, age, and the type of caffeinated products consumed. The use of CFA in adapting the scale ensures the robustness of the structural validity in the Turkish context, making this adaptation a valuable contribution to the field.

Spor yapan çocukların özel beslenme gereksinimleri bulunmaktadır. Bu gereksinimler, özellikle ritmik cimnastik gibi estetiğin ön planda olduğu spor branşlarında daha fazla önem kazanmaktadır. Sağlıklı beslenme alışkanlığının özellikle sporcu çocukların gelişimleri açısından küçük yaşta kazandırılması gerektiği ve bu alışkanlıkların da ebeveynlerin beslenme tarzlarından etkilendiği bilinmektedir. Bu kapsamda, bu çalışma amatör ritmik cimnastik yapan çocukların beslenme alışkanlıklarına dönüşen yeme davranışları ile ebeveynlerinin çocuklarını besleme tarzı arasındaki ilişkinin saptanması ve bu ilişkiyi etkileyen faktörleri belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Bu çalışma kapsamında amatör sporculara velilerinden onay alınarak yüz yüze anket uygulaması yapılmıştır. Yapılan anket çalışması sporcuların demografik verileri ve araştırmacılar tarafından araştırmanın amacına uygun hazırlanmış anne-baba eğitim durumu, boy ve ağırlık gibi bilgileri içeren bilgi formu ile çocuklar için beslenme davranışı ölçeği ve ebeveyn besleme tarzı ölçeği kullanılmıştır. Çocukları daha sağlıklı besinler tüketen ebeveynler tarafından duygusal ve enstrümantal besleme tarzının daha az kullanıldığı sonucuna ulaşılmıştır. Çocuk beslenme davranışı ve ebeveyn besleme tarzlarının demografik değişkenler ile ilişkisine yönelik olarak ise, çocuk besleme davranışının anne-baba eğitim durumu ve BKİ değerleri, ara öğün sayısı ve ara öğünde tercih edilen besin grubu gibi faktörlerden etkilenmediği sonucuna ulaşıldı. Diğer taraftan, ebeveyn besleme tarzının çocuğun yaşı, baba eğitim durumu, ara öğünde tercih edilen besinler gibi demografik faktörlerden etkilendiği, ancak anne ve baba BKİ değerleri, ara öğün sayısı gibi faktörlerden etkilenmediği sonucuna ulaşılmıştır. Çalışmadan elde edilen sonuçların ritmik cimnastik yapan çocuklar için ileriye dönük beslenme modelleri oluşturulması ve bu çocukların ebeveynlerine verilecek beslenme eğitimlerinin planlanması gibi konularda yol gösterici olduğu düşünülmektedir.

Purpose: This study examined whether sports nutrition knowledge predicts dietary supplement beliefs among fitness center attendees and whether knowledge is reflected in actual nutrient intakes.Methods: A cross-sectional study was conducted with 193 adults (106 women, 87 men; mean age 23.80 ± 6.18 years) attending a university-affiliated fitness center in Istanbul, Türkiye. Data were collected using a sociodemographic questionnaire, the Sports Nutrition Knowledge Questionnaire, the Sports Dietary Supplement Belief Scale, and a 24-hour dietary recall evaluated against TÜBER 2022. Chi-square, ANOVA, multiple linear regression, hierarchical regression, binary logistic regression, and partial correlation were used.Results: Of participants, 77.2% had poor sports nutrition knowledge. Supplement beliefs did not differ by knowledge level in women (F = 0.918, p = 0.435) or men (F = 1.07, p = 0.365). Knowledge did not predict supplement beliefs in regression (β = −0.032, p = 0.684); hierarchical contribution was negligible (ΔR² = 0.003, p = 0.437). Partial correlation was near zero (r = −0.057, p = 0.432). Previous supplement use was the only predictor of moderate-or-higher knowledge (OR = 1.73, 95% CI: 1.15–2.61, p = 0.009). When compared with TÜBER 2022 reference values, daily cholesterol and sodium intakes exceeded recommended levels, whereas vitamins A, D, and thiamine were below recommended intakes in both sexes. Only vitamin A intake was predicted by knowledge (p = 0.025).Conclusion: Among university-affiliated fitness center attendees, sports nutrition knowledge and dietary supplement beliefs were largely independent. Fitness participation alone did not ensure dietary adequacy in this population. Interventions targeting this group should combine evidence-based nutrition education with belief-focused counseling approaches.

Zinc (Zn) is the essential mineral for the organism. It is a biological trace element that needs to be taken every day for optimal health. Despite the vital necessity of Zn, the body has no warehouse that can be used to maintain metal levels for a long time. Zinc is absorbed in the intestine by specific zinc-bearing proteins and distributed in the human body. Free zinc is rare in serum because albumin is highly attached on proteins such as α2-macroglobulin and transferrin. During zinc deficiency, while polymorphonuclear cells chemotaxis and phagocytosis decreased, zinc supplementation had the opposite effect. Pathogens are destroyed by the activity of nicotinamide adenine dinucleotide phosphate (NADPH) oxidases which have been shown to be inhibited by both zinc deficiency and excess after phagocytosis.