Background: Identification of critically ill patient is particularly important in the emergency department (ED). The prolonged duration from hospital admission to delivering intensive care service is related to increased mortality. The aim of this study is to evaluate the effectiveness of Modified Early Warning Score (MEWS) for identifying critical patients with malignancy in ED settings. Methods: We evaluated patients with malignancy who were admitted to our ED of a tertiary university hospital in Turkey over a three-month period. We evaluated MEWS on admission as MEWS 1. After the initial treatment depending on the patients’ health status in ED, at 2 hours after admission, we evaluated MEWS again and recorded as MEWS 2. All patients were followed up for 30 days after the initial admission. Results: Mean age (SD) was 59.2 (13.5) and male/female ratio was 295/206. MEWS1 was higher than MEWS2, (MEWS1: 3.05 ± 3.31, MEWS2: 2.35 ± 3.17, P < 0.001). A total of 362 patients (72.3%) survived and 139 (27.7%) died within 30 days of initial admission. MEWS1/MEWS2 values for alive and dead patients were 1.66/0.87, and 6.67/6.21, respectively, and the difference was significant (P < 0.001). ROC analysis was performed for MEWS 1; the area under curve (AUC) for hospitalization was 0.768 (95% CI 0.729 to 0.804) and for mortality was 0.900 (95% CI 0.870 to 0.924). ROC analysis revealed a cut-off value of 2 for predicting both hospitalization and mortality in these patients. The sensitivity of the presented cut-off was 77.32% (72.1%–82.0%) for hospitalization and 76.24% (95% CI 71.5–80.5) for mortality; the specificity was 69.52 (95% CI 62.8–75.7) for hospitalization and 90.65 (95% CI 84.65–94.9) for mortality. Conclusion: We found in our study that MEWS evaluation for patients with malignancy on admission to ED is predictive of mortality in the subsequent 30 days, and it is a valuable tool for identifying the critical group. Also, AVPU scores alone can predict mortality in patients admitted to ED.

Amaç: Son yıllarda giderek gelişen radyolojik görüntüleme yöntemleri tanısal süreçte önemli bir araç haline gelmiştir. Kolay ulaşılabilir olmaları nedeniyle görüntüleme yöntemleri acil servislerde hasta değerlendirmede anamnez ve fizik muayenenin önüne geçmiş fakat uygun endikasyon konulmamış, gereksiz tetkik istemleri sayısında artışı beraberinde getirmiştir. Özellikle bilgisayarlı tomografinin fazla miktarda, endikasyon dışı istenmesi günümüzde sağlık harcamalarını giderek arttırmış, bu da bedel-etkinlik konusunu gündeme getirmiştir. Çalışmamızda amaç acil serviste bilgisayarlı tomografi istemi yapılan hastaların istem gerekçelerini ve saptanan mevcut patolojileri değerlendirerek, tetkiklerin uygunluğunu saptamaktır.Gereç ve Yöntem: Çalışmaya Yüksek İhtisas Eğitim ve Araştırma Hastanesi Acil servisine altı aylık sürede başvuran ve tanısal test olarak Bilgisayarlı tomografi görüntüleme istenen 1700 hasta dahil edildi. Bu hastaların kayıtları hastane otomasyonu ve hasta dosyaları kullanılarak retrospektif olarak incelendi. Çalışmaya dahil edilen hastaların yaş grupları, cinsiyeti, travma öyküsü, ön tanıları kaydedildi. Görüntüleme ile saptanan patolojiler kaydedilerek istem gerekçesindeki ön tanılar ile karşılaştırıldı.Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastaların tanı gruplarına göre sınıflandırılmasında; travma nedeniyle görüntülemeye başvurulan hastaların oranı %42.9 olarak saptanırken travma nedeniyle maksillofasial BT çekilen olguların %81’ inde omurga BT çekilen olguların %91’ inde patoloji saptandı. Çocukluk yaş döneminde travma nedeniyle yapılan kranial görüntülemelerin %98.5’ inde ise patoloji saptanmadı. Cinsiyete göre abdominopelvik BT sonuçları incelendiğinde erkeklerin %68.6’ sının kadınların ise %63.9’unun acil patoloji saptanmadığı görüldü. Sonuç: Görüntüleme sonuçları incelendiğinde normal görüntüleme sayısı oldukça yüksekti. Hastalarda tomografi istem gerekçeleri iyi irdelenmeli ve klinik karar verme kılavuzları eşliğinde doğru endikasyonlar ile görüntüleme yapılmalıdır. Bu sayede mevcut yüksek çekim oranları, maliyet ve hastaların radyasyon maruziyeti azaltılabilir.

Transforming emergency triage: A preliminary, scenario-based cross-sectional study comparing artificial intelligence models and clinical expertise for enhanced accuracy

To evaluate the prognostic value of the Tpe/QTc ratio on admission electrocardiograms in predicting major adverse cardiovascular events (MACE) in patients with acute ST-elevation myocardial infarction (STEMI) undergoing primary percutaneous intervention. STEMI is closely associated with increased mortality and MACE, often indicated by electrocardiographic findings of repolarization abnormalities. These can reflect myocardial damage from ischemia and other pathological developments during patient follow-up. This study retrospectively analyzed patients presenting with characteristic symptoms of STEMI who underwent primary percutaneous coronary angiography. Tpe, QTc, and Tpe/QTc ratios were measured from admission ECGs and correlated with angiographic results, 90-day mortality rates, and MACE subcategories. The Tpe/QTc ratio predicts cerebral ischemic stroke and recurrent unstable angina within 90 days post-STEMI. Using a cutoff of 0.190 for the Tpe/QTc ratio, the method demonstrated a sensitivity of 83.3% and a specificity of 66.1% (AUC 0.743 ± 0.078). Additionally, a lower Tpe/QTc ratio was significantly associated with 90-day mortality, while a higher ratio was linked to recurrent unstable angina (p < 0.03). Variability in the Tpe interval and the Tpe/QTc ratio in acute STEMI cases provide critical prognostic information regarding patient outcomes and MACE risks. These insights can inform clinical decisions regarding follow-up and treatment strategies, including adjustments to anticoagulation and considerations for repeat angiography.