Sosyal sermayenin daha üretken ve kapsayıcı bir ekonomik yapı geliştirmek isteyen uygulayıcılar ve politika yapıcılar için önemli bir alan olduğu düşüncesinden hareketle çalışmada sosyal sermayeye duyulan ilginin nedeni, kavramın gelişimi ve özellikleri ele alınmıştır. Sosyal sermaye düzeyi ve ekonomik büyüme ve refah üzerinde sosyal sermaye teorisinin etkileri incelenmiştir. Teorinin genel özellikleri kapsamında Türkiye için değerlendirmelerde bulunulmuş ve seçilmiş ülkeler ile Türkiye, güven düzeyi üzerinden çeşitli ekonomik göstergelerle karşılaştırılmıştır. Türkiye, ailenin çok güçlü olduğu ve toplumsal katmanlar genişledikçe güvenin oldukça azaldığı bir toplum görünümündedir. Din ve hemşehrilik gibi toplumsal gruplara üyelik de oldukça önemli olmasına karşın diğer gruplarla ilişkilerdeki karşılıklı empati ve güvenin düşük olması, sosyal sermaye düzeyinin düşük olarak tanımlanmasına neden olmaktadır. Aile ve devlet arasındaki sosyal örgütlenme eksikliğinin varlığı, sosyal sermayenin ve ekonomik gelişmenin sağlanmasında devlet müdahalesini önemli hale getirmektedir.

One of the most important economic problems that countries have faced from the past to the present is income inequality. Income distribution is an important indicator that allows us to understand the social and political structures of societies by revealing how the income gap between the rich and the poor in a country changes. Thus, income redistribution or income justice is one of the important goals of fiscal policy. Taxes are also important intervention tools that economic management has in achieving this goal. In this context, this study aims to examine the relationships between different types of taxes and income distribution in the Turkish economy during the period from 2002 to 2022 by using markov regime switching analysis method. The analysis results indicate that, during the period covered by the study, indirect taxes have a positive effect on income distribution, while taxes based on declaration have a detrimental effect on income distribution.

In this study, the relationship between economic growth and carbon emissions for the period 1968–2022 in Turkey was evaluated within the framework of the EKC (Environmental Kuznets Curve) hypothesis. In addition, the impacts of renewable energy consumption and agricultural value added on carbon emissions were analyzed using the ARDL bounds testing approach. The validity of the results was also tested using the FMOLS and DOLS methods. The findings confirmed the existence of a cointegration relationship between carbon emissions and per capita income, renewable energy consumption, and agricultural value added. Long-term analyses indicate that renewable energy consumption reduces carbon emissions, whereas growth in agricultural value added leads to an increase in emissions. In addition, it has been determined that the EKC hypothesis is valid in both the long and short terms and that increases in per capita income raise emissions up to a certain threshold and have a mitigating effect when this threshold is exceeded. The results of the short-term analysis showed that the effects of renewable energy consumption vary across periods, and that agricultural value added increases emissions in the short term. This study provides empirical evidence for Turkey by incorporating sectoral variables within the EKC framework and offers meaningful insights for policymakers regarding the environmental impacts of agricultural value added and renewable energy use in the context of a developing country. Accordingly, fiscal policy instruments such as green taxation, carbon credit trading mechanisms, and financial and agricultural subsidies should be more effectively utilized in Turkey to support structural transformation in agriculture and promote the use of clean energy, in line with the findings that suggest the need for targeted agricultural and energy policies aligned with Turkey’s SDG commitments.

Bu çalışma, Hitit Üniversitesinin farklı birimlerinde eğitim gören öğrencilerin, mezun olduktan bir yıl ve üç yıl sonra iş bulamamaları halinde yaşayacakları kaygı durumlarının tespit edilmesi amacıyla gerçekleştirilmiştir. Öğrencilerin, cinsiyet, gelir düzeyi, iş deneyimi ve iş bulma ümidi ile kaygı düzeyleri arasında bir ilişki olup olmadığı belirlenmeye çalışılmıştır. Bu araştırmanın örneklemini, üniversitenin farklı fakülte ve meslek yüksekokullarından 450 öğrenci oluşturmaktadır. Verilerin analizinde frekans analizi, faktör analizi, ki-kare analizi, farklılık analizi ve korelasyon analizi kullanılmıştır. Analiz sonucunda demografik faktörlerin kaygı düzeyini etkilediği ve işsiz kalınan sürenin artmasıyla kaygı düzeyleri arasında istatistiki olarak anlamlı farklılık olduğu tespit edilmiştir.

Sanayi Devrimi’nin yarattığı endüstrileşmiş toplumlarda artan tüketim talebine bağlı olarak yaşanan üretim artışı ile üretim ve tüketim kalıplarındaki değişiklikler, doğal kaynakların bilinçsiz bir şekilde kullanılmasına neden olmuş; çevre sorunlarının hızla artışını da beraberinde getirmiştir. Özellikle gelişmekte olan ülkelerin gelişmiş ülkeleri yakalama isteği, çevresel hassasiyetin geri planda kalmasına sebep olabilmektedir. Türkiye’de özellikle 1980’lerden sonra yaşanan ticari serbestleşme, dış ticaretin ve hızlı kalkınma anlayışının önem kazanmasına yol açmıştır. Çevre kirliliğinin oluşumunda birçok faktör rol oynamakla birlikte sanayileşme ve kentleşmenin birlikte yaşandığı bu süreç, çevresel sorunların artmasının önemli bir nedeni olarak ele alınmaktadır. Bu açıdan çalışmada Türkiye’de 1960-2018 dönemi arası reel hasıla, dış açıklık oranı ve kentleşme düzeyi değişkenlerinin CO2 emisyon hacmi üzerindeki etkilerinin incelenmesi amaçlanmış ve ARDL (Autoregressive-Distributed Lag) sınır testi yöntemi kullanılmıştır. Yapılan analiz sonucunda değişkenler arasında eşbütünleşme ilişkisi belirlendikten sonra bağımsız değişkenlere ait uzun dönem katsayıları hesaplanmıştır. Hesaplanan uzun dönem katsayılarına göre çalışmada kullanılan bağımsız değişkenlerin çevre kirliğini artırdığı sonucuna ulaşılmıştır.

Her ülke için istihdam olanaklarının artırılması, gerek ekonomik gerekse sosyal refahın sağlanması açısından büyük önem arz etmektedir. İstihdam, zenginliğin yaratılmasında ve onun adil bir biçimde dağıtılmasında kilit öneme sahip bir araçtır. Bu nedenle tam istihdamın sağlanması ve işsizlikle mücadele etme amaçlı politikaların geliştirmesi devletin öncelikli hedefleri arasında yer almaktadır. İşsizlikle mücadelede noktasında uygulanan iktisadi politikaları para, maliye ve gelirler politikasından oluşan makroekonomik politikalar ve aktif ve pasif istihdam politikalarının oluşturduğu mikro ekonomik politikalar olarak değerlendirmek mümkündür. Türkiye’de son yıllarda istihdamı artırmak ve işsizliği azaltmak amacıyla çeşitli ücret ve istihdam teşviklerinin yer aldığı istihdam paketleri uygulanmıştır. Özellikle ekonominin daralma ve gerileme dönemlerinde işgücü talebindeki yetersizliğe karşı uygulanan teşviklerle işgücü maliyetleri azaltılarak istihdamın arttırılması amaçlanmaktadır. Teşvikler, ücretlerden alınan vergilerin azaltılması veya ücret dışı maliyetlerin düşürülmesi şeklinde uygulanmaktadır. Bu çalışmada işgücü arz ve talebini arttırmaya yönelik teşviklere odaklanılarak, Türkiye’de özellikle son on yıldır istihdamın artırılması amacıyla hayata geçirilen ve günümüzde uygulamada olan teşviklerin genel bir değerlendirilmesi yapılmıştır.