21 March 2024 in Veterinary Research Communications
The honeybee ectoparasite Varroa destructor is a major threat to apiculture when evaluating bee diseases and pests. While attempting to control this mite, beekeepers often depend on a small selection of authorized synthetic acaricides, such as flumethrin, which is widely used in Türkiye and globally. However, resistance to flumethrin develops due to incorrect and excessive use. In this study conducted at Ordu Beekeeping Research Institute, trial group were established including an untreated control group and group where flumethrin-based pesticides were applied. Dead varroas collected from pollen traps and live varroas collected from bees were obtained from these trial groups for molecular analysis as positive-negative controls. Varroa samples were collected from provinces representing different regions with intensive beekeeping activities such as Adana, Ankara, Bingöl, Muğla, Ordu, Şanlıurfa, Tekirdağ. Molecular methods were employed to investigate the resistance gene region for pyrethroids (specifically flumethrin) against V. destructor. In our study, individual DNA extractions were performed on dead parasites from colonies subjected to pyrethroid application (resistance negative control) and live parasites (resistance positive control). The DNA samples obtained were used in PCR reactions targeting the region encoding the 925th amino acid of the voltage-gated sodium channel (VGSC) gene, which is responsible for resistance formation. The DNA samples were subjected to gel electrophoresis to observe the amplification products of the expected target region. To examine the nucleotide sequence changes that encode leucine at the 925th amino acid, which is associated with resistance, DNA sequence analysis was applied to the amplification products. Out of 332 V. destructor parasites obtained from different provinces, 279 were analysed using molecular methods. It was observed that 31% of the samples showed sensitivity to flumethrin while 69% exhibited resistance to it. Among the resistant samples: 27% had homozygous isoleucine mutation; 28% had homozygous valine mutation; 2.8% had heterozygous isoleucine mutation; 8.5% had heterozygous valine mutation; and 2.8% had heterozygous methionine mutation, all of which were associated with flumethrin resistance. As a result, the rate of flumethrin resistance in parasites varied between 51% and 94% among different provinces.
30 December 2020 in Veteriner Farmakoloji ve Toksikoloji Derneği Bülteni
Gelişmekte olan su ürünleri endüstrisi hayvansal protein üretiminin önemli bir miktarını karşılamaktadır. Ancak nüfusun giderek artması, iklim değişikliği, çevresel bozulmalar ve özellikle hastalıklar üretimi etkilemekte, bu durum ise ülke ekonomisini makro düzeyde etkilemektedir. En sık karşılaşılan hastalık etmenleri Aeromonas spp., Vibrio spp.’dir. Dünya genelinde ve Türkiye’de balık hastalıklarını kontrol altına almak veya tedavi etmek amacıyla pek çok yöntem bulunmaktadır. Aşı uygulamaları büyük ölçüde kullanılırken aşılamanın yetersiz ve/veya yapılamadığı durumlarda antibiyotik kullanımı tedavide önemli bir rol oynamaktadır. Türkiye’de balık hastalıklarında kullanılmak üzere ruhsatlandırılmış antibiyotiklerden 15’ini florfenikol, 12’sini oksitetrasiklin, 9’unu sülfadiazin+trimetoprim, 2’sini enrofloksasin, ve 2’sini amoksisiklin oluşturmaktadır. Bu antibiyotik ilaçların akuakültürde uygun olmayan dozda, sürede, antibiyogram testi yapılmadan doğru olmayan kombinasyonların yapılması gibi çeşitli nedenlerden dolayı bakterilerin antibiyotiklere karşı direnç kazanması ve etkili antibiyotik sayısının yetersiz kalmasına yol açmaktadır. Bu durum ulusal ve uluslararası boyutta değerlendirildiğinde antibiyotik ilaçların etkisi oluşan direnç ile azalmakta, mortalite ve tedavi maliyetini arttırmakta, bu hem veteriner hem de beşeri sağlık alanında giderek artan küresel problemlere neden olmaktadır. Ayrıca antibiyotiklerin oral ilaçlı yem premiks şeklinde uygulanması kalıntıların farklı yerlere dağılmasına, çevreye ve diğer canlılara ulaşmasına yol açmakta ve bu da beraberinde antibiyotik direncinin yayılmasına sebep olmaktadır. Planktonik bakteriler önlemede kullanılan antibiyotiklerin minimum inhibitör konsantrasyonları (MİK) biyofilmleri önlemek, inhibe etmek, azaltmak veya ortadan kaldırmak için gereken değerlerle örtüşmemektedir. Bu durum biyofilm formundaki bakterilerin ilaca çok daha dirençli olması sebebiyle başarısızlığa neden olmaktadır. Yapılan bu derleme ile bakterilerin biyofilm formlarının artan antibiyotik direnci konusundaki rolü ve buna neden olan mekanizmaları özellikle Türkiye’de gelişmekte olan akuakültür açısından değerlendirilmeye çalışılmıştır.