Wiedza na temat niepełnosprawności i dostępności ma istotne znaczenie dla budowania inkluzywnychspołeczeństw, zarówno w wymiarze ludzkim, jak i infrastrukturalnym, przestrzennymi cyfrowym. Społeczne (nie)zrozumienie kwestii dostępności i niepełnosprawności, głębokougruntowany medyczny model niepełnosprawności oraz brak perspektywy użytkownika pogłębiająprzepaść między projektantem a użytkownikiem. Może to w efekcie utrwalać i powielaćstereotypy i uprzedzenia dotyczące osób z niepełnosprawnościami i szczególnymi potrzebami.W artykule podjęte są tematy związane z rozumieniem niepełnosprawności przez projektantównowoczesnych narzędzi ICT. Dokonano analizy literatury i przeprowadzono wywiady z twórcamitechnologii asystujących, oceniono VR, AI oraz aplikacje cyfrowe i podjęto próbę pokazaniawpływu świadomości niepełnosprawności na projektowaną rzeczywistość cyfrową. W podsumowaniusformułowano wskazówki, w jaki sposób właściwa i ciągła edukacja oraz włączanie osóbz niepełnosprawnościami w proces projektowania może zapobiec i wypełnić lukę między projektantema użytkownikiem.

Exploring the role of public art in conveying complex socio-political messages, this article investigates the multifaceted socio-educational impact of 32 murals representing the war in Ukraine, located in Jasień Railway Station, Gdansk, Poland. Employing an interdisciplinary research approach, the study combines critical theory and visual communication methodologies to uncover the deeper messages conveyed by these thought-provoking murals. The analysis encompasses six diverse perspectives—historical, personal, ethical, cultural, technical, and critical—leading to the identification of six distinct mural categories: (1) resistance and hope, (2) family and courage, (3) suffering and death, (4) torturers and the oppressed, (5) animals, and (6) idyllic. The study underscores the significance of murals as a public art form for symbolically communicating social, cultural, and political events while introducing novel interpretations and expanding visual communication possibilities. Furthermore, this research demonstrates the potential of interdisciplinary approaches in exploring the intricate relationships between public art and the messages they convey, showcasing their capacity to shape public opinion and foster dialogue.

Based on subject literature and examples drawn from design practice, the article aims to introduce the concept of adaptive fashion, almost absent from Polish popular science discourse and tailoring practice. By analyzing its potential in the context of inclusion, the article demonstrates that adaptive fashion can play a crucial role in integrating people with disabilities, offering them the opportunity for fuller participation in social life. According to WHO data, over a billion people worldwide live with various forms of disability; however, the standard fashion market primarily focuses on the needs of “typical” body types, marginalizing individuals with specific requirements. The lack of tailored clothing can lead to social exclusion and reduced self-esteem, which limits active participation in social and professional life. Adaptive fashion addresses these challenges by providing functional, aesthetically pleasing, and comfortable clothing while allowing users to dress independently (fastening/unfastening, putting on/taking off).

The aim of this article is to present body extensions that serve to strengthen hearing and thus increase the range of hearing. This concept seems to be an interesting example of how, thanks to various technical devices, the human body is transformed to strengthen or “repair” its functions. The starting point for our considerations is Marshall McLuhan’s media theory, and especially his concept of body extensions. As examples of such activities, we want to present the artistic projects of Stelarc and Neil Harbisson, which, entering the field of medicine and engineering, expand the meaning of what we mean by extending the sense of hearing.

Celem artykułu jest analiza artystyczno-społecznego projektu My Space. Stories from Inside the Downtown Eastside Vancouver kanadyjskiej fotografki Rity Leistner. Artystka poprzez swoje fotografie i wywiady przybliża codzienność grupy uzależnionych od narkotyków i alkoholu mieszkańców hoteli Astoria i Balmoral. Artykuł opiera się na fotografiach z projektu My Space oraz wypowiedziach jego uczestników. Mając na uwadze intencje twórczyni, autorzy artykułu przedstawili go w kontekście storytellingu, który potraktowali jako użyteczne narzędzie jakościowej analizy zjawisk społecznych. Podejście to sprawdza się przede wszystkim w badaniu zjawisk kultury i sztuki, a zwłaszcza różnego rodzaju wytworów artystycznych. W opracowaniu skupiono się na formie opowieści, która łączy w sobie wątki z wielu wymiarów indywidualnego i społecznego życia jednostki. Pokazano, jak fotografie przestrzeni, w której mieszkają bohaterowie opowieści, mogą stać się medium narracji łączącej teraźniejszość z przeszłością i przyszłością, a przede wszystkim służyć budowaniu społecznej wspólnoty.