Çocukların bireysel ve sosyal gelişimlerinde içinde yaşadıkları fiziksel çevrenin etkisi giderek daha çok kabul edilmektedir. Bu makale, Çocuk Dostu Kent yaklaşımı çerçevesinde çocuk ve kentsel mekân ilişkisini, çocuk oyun alanları üzerinden tartışmaktadır. Bu amaçla Erzurum kentinde farklı kentleşme dinamikleri ile öne çıkan üç mahalledeki çocuk oyun alanlarının erişilebilirlikleri ve alansal büyüklük açısından yeterlilikleri incelenmiştir. Erişilebilirlik analizleri için farklı yaş gruplarının değişen ihtiyaçları dikkate alınmıştır. Ayrıca çocukların hem bu alanları hem de sokak ve diğer kentsel boşlukları nasıl kullandıkları da gözlemlenmiştir. Bu analiz ilk olarak tarihsel süreçte kentsel mekân oluşumunda gözlemlenen farklılıkların çocuk oyun alanları açısından da farklı uygulamaları öne çıkardığını göstermiştir. İkinci olarak, bu analize göre tüm bölgelerde 11 yaş altı çocukların oyun alanlarına erişimi sorunlu, çocuk oyun alanı varlığı alansal büyüklük bakımından yetersizdir. Üçüncü olarak, kentsel mekânların çocuklar tarafından kullanımı sosyo-ekonomik yapıdan etkilenmektedir. Öncelikle yasal mevzuatımızda çocuk oyun alanlarının büyüklüğü ve kentsel alan içindeki dağılımına ilişkin bir standart belirlenmeli ve çocuk oyun alanları konusunda bazı zorunluluklar tanımlanmalıdır. Diğer kentsel mekânlar çocukların kullanımı açısından güvenliği artacak şekilde yeniden tasarlanmalıdır. Her ilde yoğun bir şekilde devam eden kentsel dönüşüm projeleri, kentlerdeki bu gibi sorunları çözmek ve herkes için daha yaşanılabilir kentsel mekânlar oluşturmak için bir fırsata dönüştürülebilir.

This project aims to evaluate the impact of water surfaces on urban microclimate change and the presence of water in dense urban areas on the heating and cooling loads of buildings by proposing the rehabilitation of urban water resources. It mainly questions whether favorable outcomes for urban microclimate may be expected at the local level with the rehabilitation of water bodies and the contribution of repaired water lines to energy savings in nearby buildings. The analyses are made for Erzurum, the coldest climate city in Türkiye, by using the ENVI-met program, a dynamic simulation tool widely used for microclimate analysis. The analyses use the meteorological data recorded on the site during the same years’ summer and winter periods. The microclimate change caused by the green areas, which involve the opening of covered streamlines, was estimated, and the change in the energy load of buildings was quantitatively analyzed. The findings show that rehabilitation of water lines in urban areas improved microclimate conditions and provided energy-saving opportunities for buildings. Thus, policy-makers should produce more green spaces, including water surfaces, in urban areas to improve the adaptation capacity of cities and mitigate the negative effects of climate change.

Türkiye’de Şubat depremleri esnasında, afet bölgesinde yer almasına rağmen Hatay ilinin Erzin ilçesinde hiçbir yıkım, can ve mal kaybı olmamıştır. O günlerde Erzin belediye başkanı Erzin’de hiçbir kaçak yapıya müsaade etmediğini belirterek tüm dikkatleri üzerine çekmişti. Aynı büyüklükteki depremlerin farklı yerleşim alanlarında farklı hasar düzeylerine neden olduğu görülmüştür. Bu araştırmanın temel amacı, benzer ölçekli kentlerde depremin etkilerinin farklı boyutlarda yaşanmasında belediyelerin olası etkilerini araştırmak ve böylece depreme dirençli bir kentin oluşumunda belediyelerin rollerini ortaya koymaktır. Dolayısıyla Erzin’deki belediyelerin etkilerini ölçebilmek amacıyla, kent planları ve kentin gelişimini etkileyen kararlarda kentin hasar düzeyini etkileyen fiziki, ekonomik, toplumsal, yasal, yönetsel ve siyasal risk faktörlerinin ne kadar dikkate alındığı açığa çıkarılmıştır. Erzin’de kentsel gelişimi yönlendiren yerel aktörler ve uzmanlarla görüşülmüş ve bu görüşmeler kentin gelişimi, kent planları ve risk faktörleri ile karşılaştırılarak analiz edilmiştir. Belediyelerin risk faktörlerinden bir kısmını dikkate aldıkları ve depreme dirençli kent yaratma konusundaki etkilerinin yerel toplumsal taleplerin yoğunluğu ve gücü ile paralel olduğu sonucuna varılmıştır.

Negative environmental developments in the modern urban world such as pollution, disasters, scarcity of sources and climate change necessitates regulations and introduce the urgent need for new urban planning approaches. The concept of “resilience” becomes a contemporary issue in this process and it takes the discussions on sustainability, management of risks and governance a step further. Resilience is mainly a capacity of system to cope with external unexpected risks. In the urban area, the concept means adaptation and coping capacity of urban systems against shocks, risks, disasters and emergencies which may arise. The main aim of this study is to evaluate existing urbanization practices of Trabzon in terms of the concept of resilience. In the first stage, the resilience concept and its new initiatives in the planning area are discussed. Then, framework for the analysis of Trabzon is presented. Later, Criteria and measurement methods were analyzed within the framework of twelve different studies. In the scope of these studies, social, economic, physical-ecological, administrative and political resilience perspectives were defined. In this direction, 49 indicators were prepared in accordance with the national database and new method was searched for the evaluation of the Turkish case within the resilience perspective. The findings showed that Trabzon is a non-resilient city and creating risks in terms of the topics studied. A planning approach should be developed from the perspective of resilience for the city. Otherwise, it is obvious that the city will be faced with big risks in the future in terms of livability.

Climate-sensitive urban planning research is crucial for improving city life quality, especially in winter-cities, providing to incorporate climatic elements to planning to promote outdoor activities and improving air quality. This study aims to examine the impact of ecological corridors on outdoor human thermal comfort and air pollution in winter cities. The study assessed how the urban environment in Erzurum, one of Turkey's coldest cities with low thermal comfort and high PM10 levels, responds to changing climatic conditions in regard to the implementation of proposed ecological corridors that involved opening closed stream lines. The winter 2023 analysis assessed the effectiveness of ecological corridors in mitigating winter disturbances caused by air pollution and thermal comfort conditions in the Erzurum, using maps generated from morphological, meteorological, and spatial data employing ENVI-met. It was found that newly established ecological corridors can mitigate the negative effects of high urban density, improper land use, lack of natural and green areas, and ventilation issues, leading to enhanced air quality and temperature. Same corridors, however, may decrease thermal comfort levels by inducing cold stress, especially in shaded areas. Thus, ecological corridors should be implemented with caution considering their potential negative and positive impacts on quality of city life.

Negative developments in the environment of the modern world such as pollution, disasters, scarcity of different sources and water resources, climate change and global effects of any local changes requires taking precautions and introduce the need for new approaches. The concept of “resilience” becomes a current issue in this process and it develops existing discussions on sustainability, management of risks and governance. Resilience is a capacity of system to cope with external unexpected risks. In the urban area, the concept means adaptation and coping capacity of urban systems against shocks and risks which may arise, disasters and emergencies. The main aim of this study is to evaluate existing urbanization practices of Bayburt in terms of the concept of resilience. In this context, consistency of existing urbanization dynamics and ecological system is questioned with resilience perspective. In the first stage, the resilience concept and its offers in the planning area are discussed. Then, framework for the analysis of Bayburt is presented. In the last part, economic, social and ecological risks are determined for the case study of Bayburt. In this stage, economic, social and ecological indicators (such as the change of employment, income and main economic activities; changing population, education and migration status, dependency ratios and welfare; changing land use characteristics in historical process) were used to define the existing situation of the city. Also, old plans of the city are analyzed. The findings show that urbanization policy and practices in Bayburt are the reasons of ecological risks. New planning approach should immediately be developed with the resilience perspective. Otherwise, the city will be faced with big risks in the near future in terms of livability.