Bu çalışmanın amacı amatör ve profesyonel liglerde mücadele eden futbolcuların öfke düzeylerinin belirlenmesi ve farklı değişkenler açısından ele alınmasıdır. Araştırmaya Türkiye Futbol Federasyonu’na bağlı liglerde mücadele eden 20-38 yaş arasındaki 114 amatör ve 40 profesyonel erkek futbolcu katılmıştır. Çalışmanın verilerinin toplanmasında araştırmacı tarafından hazırlanan kişisel bilgi formu ve Sürekli Öfke ve Öfke İfade Tarz ölçeği kullanılmıştır. Oluşturulan anket formu Google formlar üzerinden düzenlenerek katılımcılara uygulandı. Yapılan normallik analizleri sonucu, veriler normal dağılım göstermediği karşılaştırmalarda Mann Whitney U testi ile Kruskal Wallis testi kullanıldı. Ayrıca ilişki düzeyinin belirlenmesinde Spearman Korelasyon testi kullanıldı. Futbolcuların eğitim durumları açısından içe yönelik öfke alt boyutunda anlamlı fark olduğu, futbolcuların anne eğitim durumları açısından öfke ölçeğinin tüm alt boyutlarında anlamlı fark olduğu, futbolcuların baba eğitim durumları açısından içe yönelik öfke ve öfke kontrol alt boyutlarında anlamlı fark olduğu, futbolcuların yaşanılan çevre açısından öfke ölçeğinin tüm alt boyutlarında anlamlı fark olduğu, futbolcuların gelir durumu açısından öfke ölçeğinin tüm alt boyutlarında anlamlı fark olduğu, futbolcuların spor geçmişi açısından öfke ölçeğinin tüm alt boyutlarında anlamlı fark olduğu, futbolcuların sporcu düzeyi açısından içe yönelik öfke ve öfke kontrol alt boyutlarında anlamlı fark olduğu görüldü (p<0,05). Futbolcuların yaş ile öfke kontrol alt boyutu arasında da pozitif yönde yüksek ilişki olduğu belirlendi (p<0,01). Sonuç olarak, çalışmamıza katılan futbolcuların demografik değişkenlerinin, öfke duygularını nasıl yansıttıkları konusunda önemli bir etken olduğu ve öfke duygusunu yaşama biçimlerine göre bakıldığında her bir değişkenin öfkenin farklı boyutlarında etkili olduğu görülmüştür. Bu kapsamda öfkenin bazı değişkenlere göre farklılık gösterdiği, öfke durumlarının futbolcuların psikolojik yapısına ve sosyal koşullarına göre açıklanabileceği düşünülebilir.
Amaç: Çalışmamızın amacı, üniversite öğrencilerinin cinsiyetlerinin, yaşlarının, sınıflarının, spor yapma durumlarının ve spor dallarının sosyal fizik kaygısı üzerindeki etkilerini incelemektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmanın araştırma grubunu farklı bölümlerde öğrenim gören 413 öğrenci oluşturmuştur. Araştırmaya sadece gönüllü olarak katılmak isteyen öğrenciler dahil edilmiştir. Araştırma verilerinin toplanmasında kişisel bilgi formu ve Sosyal Fizik Kaygı Envanteri kullanılmıştır. Oluşturulan anket formu, örneklem grubuna yüz yüze anket yöntemi kullanılarak doldurtulmuştur. Normal dağıldığı tespit edilen verilerin analizinde iki grup için Bağımsız Gruplarda T-Testi, üç ve üzeri gruplarda Tek Yönlü Anova analizinden faydalanılmıştır. Bulgular: Çalışmanın bulgularında cinsiyet, sınıf ve spor yapma durumu açısından sosyal fizik kaygısı düzeylerinde anlamlı fark olduğu görülürken (p0,05). Sonuç: Sonuç olarak kadınların, 1. sınıfta okuyanların ve spor yapmayanların sosyal fizik kaygısının yüksek olduğu belirlendi. Çalışmamızda bu durum kadınların duyguları daha fazla yaşamaları, 1. sınıfta olanların ergenlik çağlarında olmaları ve spor yapmayanların ise hareketsiz olmalarından kaynaklı kendilerini beğenmeme durumu ile açıklanmıştır. Bu sonuçlar aktif yaşam açısından ele alındığında, sporun öğrencilerin sosyal-fiziksel kaygı düzeyleri üzerinde etkili olduğunu, diğer bir deyişle kaygılarını azalttığını göstermektedir.
Amaç: Araştırmada üniversite düzeyinde öğrenim gören öğrencilerin boş zaman yönetimlerinin ve fiziksel aktivite düzeylerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Araştırma nicel araştırma yöntemleri çerçevesinde genel tarama modelinden yararlanılarak yürütülmüştür. Araştırmanın evrenini Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi öğrencileri, örneklemini ise evrenden basit tesadüfi yöntem ile seçilen gönüllü öğrenciler oluşturmuştur. Araştırmada veri toplama araçları olarak “Boş Zaman Yönetimi Ölçeği” ve Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi kullanılmıştır. Verilerin analizinde basıklık/çarpıklık, frekans, tek yönlü varyans analizi ve pearson korelasyon testi uygulanmıştır. Bulgular: Öğrencilerin fiziksel aktivite düzeylerine göre boş zaman için amaç belirleme, programlama ve değerlendirme alt boyutlarında anlamlı farklıklara rastlanırken, boş zaman tutumu alt boyutunda anlamlı bir farklılığa rastlanmamıştır. Fiziksel aktivite düzeyi yüksek öğrencilerin amaç belirleme ve yöntem, programlama ve değerlendirme gibi boş zaman yönetimi düzeylerinin de yüksek olduğu belirlenmiştir. Boş zaman yönetimi ve fiziksel aktivite düzeyi arasındaki ilişkide, boş zaman yönetiminin tüm alt boyutları ile fiziksel aktivite düzeyi arasında pozitif yönlü anlamlı ilişkilere rastlanmıştır. Sonuç: Araştırma bulguları üniversite öğrencilerinin fiziksel aktivite düzeylerinin artmasının, boş zaman yönetimi becerilerini geliştirmelerine katkıda bulunabileceğini göstermektedir. Öğrencilerin fiziksel aktivite düzeyleri arttıkça boş zamanları için amaç belirlemekte, boş zamanlarını programlamakta ve değerlendirmekte daha etkin oldukları, ayrıca boş zamana yönelik pozitif tutumlarının da arttığı belirlenmiştir.
Bu araştırmanın amacı üniversite öğrencilerinin beş faktör kişilik özellikleri açısından tercih ettikleri rekreatif etkinliklerin incelenmesidir. Çalışmanın araştırma grubunu Rize Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesinde farklı bölümlerde öğrenim gören 241 (Xyaş=21,19+/-2,22) öğrenci oluşturmuştur. Katılımcılara “Beş Faktör Kişilik Envanteri”, Rekreasyon tercih listesi ve kişisel bilgi formları doldurtulmuştur. Verilerin analizinde Bağımsız gruplarda t-testi analizinden faydalanılmıştır. Yapılan analizlere göre gelişime açıklık alt boyut ortalamaları daha yüksek olan bireyler boş zamanlarını fotoğraf çekmek, şiir yazmak, sinema, tiyatro ve konser gibi kültürel aktivitelere katılım sağlayarak; dışa dönüklük ortalamaları yüksek olan bireyler ise egzersiz yapmak, hafif tempolu koşular, bisiklete binmek ve dans etmek gibi sportif faaliyetlerle değerlendirmektedirler. Ayrıca nevrotizm alt boyut ortalamaları daha yüksek olan bireyler boş zamanlarını dinlenme, hiçbir şey yapmama şeklinde değerlendirmektedir. Sonuç olarak bireylerin sahip olmuş oldukları kişilik özellikleri seçmiş oldukları rekreatif etkinlikleri etkilemekte ve tercih edilen rekreatif etkinliklerin farklılık göstermesine neden olmaktadır. Bu nedenle rekreasyon uzmanları bireylerin sahip oldukları özelliklere göre rekreatif etkinlikleri planlarlarsa bireylerin rekreatif etkinlikler içinde kalma olasılığı da artacaktır.
Motor skills are the physical elements that enable movement. Basic skills at an early age form the basis for activities that require much more complex motor skills specific to sports. These basic skills are called basic motor skills and include activities such as throwing, jumping, running, catching and hitting. Basic movement skills form the basis of sport-specific skills to be acquired later. In this respect, it is important to measure the basic movement skills of children and to monitor these skill levels. In this study, it was aimed to investigate the motor development levels of children aged 04-06 according to the Bruininks-Oseretsky test. The population of the study consists of children between the ages of 4-6 attending kindergartens and nursery schools in Rize in 2018-2019 academic year. 286 healthy children, 150 males and 136 girls, were randomly chosen for the study's sample. The Bruininks-Oseretsky Motor Proficiency Test (BOT-2) was used in its abbreviated form for this experiment. Normality test was applied to the obtained data. It was observed that the data had normal distribution in some sub-groups and not normal distribution in some others. When comparing two independent groups in pairs, the t-test, or Mann-Whitney-U test, was used at a significance level of = 0,05, and the one-way ANOVA test, or Kruskal-Wallis H test, was used when comparing three or more groups. Test results showed that the difference between the gross motor skill levels of the children by gender and age was significant (Z0.05;-3,538; p