Objective: Infantile colic (IC) is a functional gastrointestinal disorder of early infancy defined by prolonged crying and irritability in otherwise healthy infants. This review synthesizes cur rent evidence on diagnosis and management, emphasizing feeding strategies, maternal diet, and the clinical relevance of lactose malabsorption with data from Türkiye and worldwide. The authors highlight strain‑specific probiotics: for breastfed infants, Lactobacillus reuteri DSM 17938 is associated with fewer crying minutes, whereas for bottle‑fed infants, the combination of Bifidobacterium breve BR03 and B. breve B632 shows preventive and symptomatic signals in randomized trials. Lactase enzyme can reduce symptoms when lactose malabsorption is suspected. Simethicone has not shown consistent benefit and is not recommended routinely. In light of the evolving evidence and inconsistent therapeutic outcomes, this review aims to sum marize current understanding and evidence‑based management strategies for IC. Materials and Methods: This narrative review was conducted through a comprehensive search of PubMed, Scopus, and Google Scholar databases for studies published between 2000 and 2025 using the keywords “infantile colic,” “functional gastrointestinal disorders,” “lactase,” “pro biotics,” and “maternal diet.” Relevant randomized controlled trials, meta‑analyses, and clinical guidelines were selected and synthesized to summarize current evidence. Results: Evidence suggests that targeted nutritional approaches, phenotype‑guided probiotic use, and maternal dietary adjustments provide measurable reductions in crying duration and caregiver stress. Pharmacologic agents such as simethicone show no consistent efficacy, while lactase enzyme and specific probiotic strains demonstrate moderate benefit. Taken together, the reviewed evidence supports a stepwise, phenotype‑guided approach that integrates feeding optimization, limited dietary trials, and targeted probiotic use under clinical supervision. Conclusion: Infantile colic remains a self‑limited but distressing condition; evidence‑based, family‑centered counseling and phenotype‑specific interventions should guide management. We outline red‑flag features, a stepwise algorithm, and practical, family‑centered guidance to support phenotype‑guided care.

Amaç: Anemi çocukluk döneminde en sık 6 ay–2 yaş ile adolesan dönemde görülmektedir. Adolesan yaş grubunda anemi en sık hızlı büyüme ve diyet ile yetersiz alım nedeni ile gelişmekte olup, beslenme ile ilişkili anemi toplumumuzda sık görülmektedir. Çalışmamızda adolesan yaş grubunda nutrisyonel aneminin nedenlerini saptamayı amaçladık.Materyal ve Metot: Dokuz Eylül Üniversitesi Pediatri Anabilim Dalı'nda 01.01.2014-01.07.2015 tarihleri ​​arasında, nutrisyonel anemi tanısı alan 90 çocuk çalışmaya dȃhil edildi. Olgular 10-18 yaş aralığındaydı. Tüm olguların hastane arşiv dosyaları taranarak yaş, cinsiyet, boy, ağırlık, boya göre ağırlık (W/H) ölçümleri hasta veri kayıt formlarına kaydedildi. Ayrıca tanı sonrası olgulara eğitim durumu, anne ve babalarının eğitim durumu, semptomları ve muayene bulguları, kırmızı et, tavuk, balık, meyve, kuru baklagil, yumurta, yeşil yapraklı sebze gibi besinleri tüketim sıklığını içeren bir anket doldurtuldu. Bulgular: Veriler uygun istatistik testler kullanılarak değerlendirildi. Çalışmaya 10-18 yaşları arasında 90 olgu dȃhil edildi. 87 olguda demir eksikliği anemisi saptandı. 3 olguda B12 eksikliği anemisi saptandı. Hastaların yeterli miktarda demirden zengin yiyecek almadığı görüldü. Özellikle kırmızı et tüketiminde %91’inin yetersiz olduğu tespit edildi. Sonuç: Adolesanların izlemde mutlaka nutrisyonel anemi riski açısından değerlendirilmesi gerektiği ve koruyucu hekimlik uygulamalarına da yer verilmesi gerektiği düşünülmüştür.

Background: Artificial intelligence (AI) is increasingly integrated into healthcare, including pediatrics, offering new opportunities for diagnosis, management, and decision support. However, the effective implementation of AI depends largely on healthcare professionals’ knowledge, attitudes, and readiness to adopt these technologies. This study aimed to evaluate pediatricians’ general attitudes toward artificial intelligence and their level of readiness for medical AI in Istanbul, Türkiye at tertiary hospital. Distinct from previous research focusing primarily on medical students, this study investigates the AI readiness of practicing pediatricians within a major tertiary hospital in Istanbul, addressing a critical gap in professional clinical workforce assessment. Methods: This descriptive cross-sectional study was conducted between August 1 and November 1, 2025, at Prof. Dr. Cemil Taşcıoğlu City Hospital. A total of 130 pediatricians participated. Data were collected using a sociodemographic questionnaire, the GAAIS (General Attitudes toward Artificial Intelligence Scale), and the MAIRS-MS (Medical Artificial Intelligence Readiness Scale for Medical Students). The validity and reliability of scales in Turkish have been previously investigated in various studies. The internal consistency of the scales was excellent, with a Cronbach’s alpha coefficient of 0.972 in our study. Statistical analyses were performed using SPSS 27. Correlation, t-test, ANOVA, and non-parametric tests were applied where appropriate. Results: The mean age of participants was 37.47 ± 9.31 years, and 58.5% were female. The mean AI positive attitude score was 3.81 ± 0.74, and the negative attitude score was 2.83 ± 0.81. The total MAIRS-MS score was 74.97 ± 13.01, indicating a moderate-to-high level of AI readiness. Age was negatively correlated with AI positive attitude and total MAIRS score ( p < 0.05). Participants with ≥ 21 years of professional experience had significantly lower AI readiness and positive attitude scores than younger participants ( p < 0.05). A strong positive correlation was found between AI positive attitude and total MAIRS-MS score ( r = 0.764, p < 0.01). Multiple regression analysis revealed that “Ability” (β = 0.516, p < 0.001) and “Cognition” (β = 0.323, p < 0.001) factors were the strongest predictors of a positive attitude toward AI (R ² = 0.658). A strong positive correlation was found between AI positive attitude and total MAIRS-MS score ( r = 0.764, p < 0.01). These results suggest that clinical AI implementation must be accompanied by tailored institutional support and age-specific training to bridge the generational digital divide in pediatric care. Conclusion: Pediatricians generally demonstrated positive attitudes and moderate-to-high readiness for artificial intelligence in our study. However, advanced age and longer professional experience were associated with lower readiness levels. These findings highlight the need for a structured AI education and training program, especially targeting senior physicians, to ensure effective and ethical integration of AI into pediatric practice.

Amaç: Bu çalışmada, rotavirüs antijen testi pozitif akut gastroenteritli 2–14 yaş çocuklarda ayaktan standart tedaviye Kolloidal Silisyum Dioksit eklenmesinin klinik seyir üzerine etkisini değerlendirmek amaçlandı. Kolloidal Silisyum DioksitGereç ve Yöntem: Rotavirüs pozitif ayaktan izlenen çocuklarda iki gruplu karşılaştırmalı analiz yapıldı (Standart tedavi: sıvı + çinko + probiyotik; Standart+ Kolloidal Silisyum Dioksit. Çalışma toplam 5 ayrı hastanede standart tedavi verilen 150 ve standart tedaviye ek olarak Kolloidal Silisyum Dioksit kullanan 150 Rotavirüs tanılı çocuk dahil edilidi. Çalışmamız çok merkezli, multisentrik ve iki grup karşılaştırmalı olarak planlandı. Çalışma Takip penceresi Gün 0–7 idi. Primer sonlanım ishalin düzelmesine kadar geçen süre olarak tanımlandı (ilk kez dışkı sayısı ≤3/gün ve Bristol ≤5 sağlanması). İkincil sonlanımlar toplam dışkı sayısı, dışkı tipi, dışkı kıvamı, ateş seyri, hastaneye başvuru, okul ve işgücü kaybı ve ürün güvenliği idi. Sürekli değişkenlerde uygun parametrik/parametrik olmayan testler; ikili değişkenlerde Fisher kesin testi; ishal düzelme için Kaplan-Meier ve log-rank testi kullanıldı (p

Nazal kanül ile yüksek akımlı oksijen tedavisinin alt solunum yolu enfeksiyonlarının tedavisinde etkinliğini ve güvenilirliğini araştırmak amacıyla, tedavi edilen olguların klinik sonuçları retrospektif olarak değerlendirildi. Sancaktepe Eğitim Araştırma Hastanesinde 01/06/2018 - 01/08/2018 tarihleri arasında alt solunum yolu enfeksiyonu tanısı ile yatan 195 olgu mevcut olup, olgulardan 26’sına nazal kanül ile yüksek akımlı oksijenizasyon tedavisi uygulandı. Olguların, tedavinin 0, 1, 4, 8, 12, 24. saatlerindeki dakika solunum sayısı(DSS), nabız ve pulseoksimetre ile ölçülen oksijen saturasyonları (SpO2) değerlerine, hasta dosyalarından ve kayıtlardan geriye dönük olarak ulaşıldı. Çalışma %26,9’u (n=7) kız, %73,1’I (n=19) erkek olmak üzere toplam 26 olgu ile yapılmıştır. Olguların yaşları 2 ile 96 ay arasında değişmekte olup, ortalaması 10,23±18,15 ve medyanı 6 aydır. Olguların %73,1’ine (n=19) pnömoni, %26,9’una (n=7) ise bronşiyolit tanısı konulmuştur. Olguların nazal kanül ile yüksek akımlı oksijenizasyon tedavisinde kalış süreleri 24 ile 240 saat arasında değişmekte olup, ortalaması 83,08±52,24 ve medyanı 72 saattir. Olguların tedavi öncesi, tedavi sonrası 1.saat, 4.saat, 8.saat, 12.saat ve 24.saatteki solunum sayıları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptandı (p<0,01). Olguların tedavi öncesi, tedavi sonrası 1.saat, 4.saat, 8.saat, 12.saat ve 24.saatteki kalp atım sayıları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptandı (p<0,01). Olguların tedavi öncesi, tedavi sonrası 1.saat, 4.saat, 8.saat, 12.saat ve 24.saatteki oksijen satürasyon düzeyleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptandı (p<0,01). Nazal kanül ile yüksek akımlı oksijenizasyon tedavisi, yaşamsal bulgularda kısa süre içerisinde düzelme sağlamaktadır. Tedaviye bağlı yan etkilerin nadir görülmesi nedeniyle; alt solunum yolu enfeksiyonu olan olgularda, bu tedavinin kullanımının etkin ve güvenilir olduğu saptanmıştır.