Hipernatremi, serum sodyum düzeyinin 145 mmol/L’nin üzerine çıkmasıyla karakterize, özellikle yaşlı ve yoğun bakım hastalarında sık görülen ve yüksek mortalite ile ilişkili bir elektrolit bozukluğudur. Genellikle serbest su kaybının sodyum kaybından fazla olması sonucu gelişir ve hipovolemi, övolemi veya hipervolemi ile ilişkili olabilir. Klinik bulgular çoğunlukla merkezi sinir sistemi etkilenmesine bağlı olup bilinç değişikliği, nöbet ve koma gibi belirtiler görülebilir. Tedavide altta yatan nedenin belirlenmesi, su açığının hesaplanması, uygun sıvı replasmanı ve sodyum düzeltme hızının dikkatli ayarlanması önemlidir. Sepsis ise enfeksiyona karşı düzensiz konak yanıtıyla ortaya çıkan ve hızlı tanı ile tedavi gerektiren yaşamı tehdit eden bir klinik tablodur. Yönetimde erken sıvı resüsitasyonu, kültürlerin alınması ve geniş spektrumlu antibiyotiklerin başlanması temel yaklaşımlardır. Sunduğumuz olguda, diyabet ve hipertansiyon öyküsü olan 73 yaşındaki erkek hasta; hipovolemik hipernatremi, sepsis ve dehidratasyona bağlı akut böbrek yetmezliği tanılarıyla yoğun bakımda izlenmiştir. Rehidrasyon, uygun sıvı tedavisi ve kültür sonucuna göre başlanan meropenem tedavisi ile hastanın sodyum düzeyi kontrollü şekilde düzeltilmiş, diürezi geri dönmüş ve nörolojik bulguları gerileyerek hasta iyileşmiştir. Sonuç olarak, hipernatreminin doğru hızda düzeltilmesi ve sepsisin erken tedavisi mortaliteyi azaltmada kritik öneme sahiptir. Hypernatremia is an electrolyte disorder characterized by a serum sodium level above 145 mmol/L, frequently observed especially in elderly patients and in intensive care settings, and associated with high mortality. It generally develops as a result of free water loss exceeding sodium loss and may be associated with hypovolemia, euvolemia, or hypervolemia. Clinical findings are mostly related to central nervous system involvement and may include altered consciousness, seizures, and coma. In treatment, identifying the underlying cause, calculating the water deficit, providing appropriate fluid replacement, and carefully adjusting the rate of sodium correction are essential. Sepsis, on the other hand, is a life-threatening clinical condition resulting from a dysregulated host response to infection and requires rapid diagnosis and treatment. Early fluid resuscitation, obtaining cultures, and initiation of broad-spectrum antibiotics are the main approaches in management. In the presented case, a 73-year-old male patient with a history of diabetes and hypertension was followed in the intensive care unit with diagnoses of hypovolemic hypernatremia, sepsis, and dehydration-related acute kidney injury. With rehydration, appropriate fluid therapy, and meropenem treatment initiated according to culture results, the patient’s sodium level was corrected in a controlled manner, diuresis returned, neurological findings regressed, and the patient recovered. In conclusion, correcting hypernatremia at an appropriate rate and early treatment of sepsis are critical in reducing mortality.