Kinezyofobi, bireylerin hareket etme ya da fiziksel aktiviteye katılma sürecinde ağrı, yaralanma veya rahatsızlık yaşama korkusuyla kaçınma davranışı geliştirmelerine neden olabilen önemli bir psikolojik değişkendir. Literatürde, kinezyofobinin fiziksel aktiviteye katılım motivasyonunu azaltabildiği, buna karşılık öz-güvenin bireylerin fiziksel etkinliklere yöneliminde destekleyici bir rol oynadığı belirtilmektedir. Bu bağlamda, kinezyofobi ile fiziksel aktiviteye katılım motivasyonu arasındaki ilişkinin açıklanmasında öz-güvenin aracı rolünün incelenmesi önemli görülmektedir. Bu araştırma, üniversite öğrencilerinde kinezyofobi ile fiziksel aktiviteye katılım motivasyonu arasındaki ilişkide öz-güvenin aracı rolünün belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Araştırmaya 122 kadın ve 124 erkek olmak üzere toplam 246 üniversite öğrencisi katılmıştır. Araştırmada veri toplama aracı olarak dört bölümden oluşan bir anket formu kullanılmıştır. Birinci bölümde kişisel bilgi formu, ikinci bölümde Tampa Kinezyofobi Ölçeği, üçüncü bölümde Fiziksel Aktiviteye Katılım Motivasyonu Ölçeği ve dördüncü bölümde Öz Güven Ölçeği yer almıştır. Verilerin analizinde SPSS programından yararlanılmış; frekans analizi ve güvenirlik katsayısı hesaplamaları yapılmıştır. Analizler %95 güven aralığında gerçekleştirilmiştir. Kinezyofobi ile fiziksel aktiviteye katılım motivasyonu arasındaki ilişkide öz-güvenin aracı etkisini test etmek amacıyla Process Macro 3.5 eklentisinin Model 4 yapısı kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, kinezyofobinin fiziksel aktiviteye katılım motivasyonunu olumsuz yönde etkilediği ve bu ilişkide öz-güvenin kısmi aracı değişken olarak işlev gördüğü belirlenmiştir. Bu bulgu, fiziksel aktiviteye katılım motivasyonunun artırılmasına yönelik müdahalelerde öz-güveni geliştirmeye odaklanan uygulamaların önemli bir işleve sahip olabileceğini göstermektedir.

Background/Objectives: Prolonged cognitive load, including short-form social-media use, may influence soccer-specific performance, yet the perceptual, metabolic, endocrine and neurotrophic effects of brief post-fatigue strategies such as music and mindfulness remain unclear. This study compared 15 min music, 15 min mindfulness (body scan) and time-matched control after a 45 min short-form social-media mental-fatigue exposure. Methods: Sixteen trained male soccer players completed a randomized, counterbalanced, repeated-measures crossover trial. Each session comprised the exposure, condition, a standardized warm-up and a 4v4 small-sided game (SSG). Venous blood was obtained pre-protocol (T1) and approximately 5 min post-SSG (T2) for serum lactate, cortisol and brain-derived neurotrophic factor (BDNF). Perceptual and technical-performance outcomes were also analysed using linear mixed-effects models. Results: Post-condition mental-effort scores differed by condition (F(2,30) = 12.117, p < 0.001) and were lower in music and mindfulness than in control in a time-point-specific model, although baseline mental effort also differed between conditions; perceived mental fatigue, post-SSG exertion and enjoyment did not differ. Condition effects emerged for successful passes (p = 0.020), ball recoveries (p = 0.010) and ball losses (p = 0.018), all highest during mindfulness; pass success percentage, shot outcomes and net ball recovery were unchanged. Overall lactate (p = 0.013) and cortisol (p = 0.047) differed between selected conditions when averaged across sampling times, possibly reflecting pre-existing differences, but BDNF did not differ (p = 0.559), and no time effects or condition × time interactions were observed. Conclusions: In this sample of 16 trained male Tier 2 players, effects were selective rather than global. Music and mindfulness were associated with lower post-condition mental effort, and mindfulness with greater ball involvement rather than improved technical efficiency, without evidence of differential pre-to-post biochemical responses; neither uniformly enhanced soccer-specific performance. Because the mental-fatigue induction was not statistically confirmed and multiple outcomes were tested, these acute findings are exploratory and associational.

The aim of this study was to examine the relationship between the fear of missing out (FoMO) on social media and mental toughness among athletes, as well as the potential mediating role of athlete sleep behavior in this relationship. The study employed a quantitative research approach using a cross-sectional correlational design. Initially, data were collected from 266 athletes; however, six participants were excluded due to missing, invalid, or outlier data, resulting in a final sample of 260 athletes aged 18 years and older. Data were collected using the Fear of Missing Out (FoMO) Scale, the Athlete Sleep Behavior Questionnaire (ASBQ), and the Mental Toughness Index for Adult and Adolescent Athletes. Pearson correlation analysis, independent samples t-test, and mediation analysis based on Hayes’ PROCESS Macro Model 4 with 5,000 bootstrap resamples were conducted. The findings indicated that FoMO did not significantly predict athlete sleep behavior. In contrast, poorer sleep behavior significantly and negatively predicted mental toughness, whereas FoMO significantly and positively predicted mental toughness. Bootstrap mediation analysis further revealed that athlete sleep behavior did not exert a significant mediating effect on the relationship between FoMO and mental toughness, indicating that the proposed mediation model was not supported. These findings suggest that the positive association between FoMO and mental toughness among athletes may be explained by psychological and contextual mechanisms other than sleep behavior, such as self-regulation, emotion regulation, perceived stress, or the purpose of social media use. Given the cross-sectional nature of the study, the findings should not be interpreted as evidence of causal relationships.

Amaç: Bu çalışmanın amacı, zihinsel yorgunluğun amatör genç erkek tenis oyuncularının psikofizyolojik ve kinematik performans cevapları üzerine etkilerini incelemektir. Yöntem: Çalışmaya 20 genç amatör erkek tenis oyuncusu (yaş: 14,9±0,8 yıl; boy: 170,1±3,4 cm; kilo: 61,5±4,8 kg; antrenman yaşı: 3,7±1,2 yıl) katılmıştır. Antropometrik ölçümler yapıldıktan sonra, rastgele yöntem ile belirlenen şekilde maç öncesinde oyunculara 30 dakika süreyle Encephalapp Stroop mobil uygulaması kullanılarak zihinsel yorgunluk oluşturulmuştur. Oyunlar sırasında sporcuların kalp atım hızları ve katedilen mesafe değerleri kalp atım hızı monitörü aracılığı ile kaydedilmiştir. Sporcuların psikofizyolojik cevapları olan algılanan zorluk seviyesi, egzersizden keyif alma ve zihinsel yorgunluk düzeyleri oyun sonrasında belirlenmiştir. Bulgular: Zihinsel yorgunluğun oyuncuların algılanan zorluk seviyesi, egzersizden keyif alma ve zihinsel yorgunluk düzeyleri üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etki oluşturduğu bulunmuştur (p0,05). Sonuç: Zihinsel yorgunluğun amatör olarak tenis oynayan oyuncuların tenis maçı performanslarında yalnızca psikofizyolojik cevapları etkilediği performans cevapları üzerine bir etkisinin olmadığı bulunmuştur.

Bu araştırmanın amacı, fiziksel aktiviteye katılım motivasyonunun genç yetişkin erkeklerde psikolojik iyi oluş ve sosyal bağlılık üzerindeki yordayıcı rolünü incelemektir. Mevcut literatürde fiziksel aktivitenin psikolojik çıktılar üzerindeki olumlu etkileri sıklıkla ele alınmasına rağmen, fiziksel aktiviteye katılım motivasyonunun psikolojik ve sosyal değişkenlerle ilişkisini bütüncül bir yaklaşımla inceleyen çalışmaların sınırlı olduğu görülmektedir. Bu doğrultuda araştırmada, fiziksel aktiviteye katılım motivasyonu ile psikolojik iyi oluş ve sosyal bağlılık arasındaki ilişkiler incelenmiştir. Araştırma, nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama deseni kullanılarak yürütülmüştür. Çalışma grubunu 18–30 yaş aralığında bulunan toplam 293 genç yetişkin erkek birey oluşturmuştur. Veri toplama aracı olarak Kişisel Bilgi Formu, Fiziksel Aktiviteye Katılım Motivasyonu Ölçeği, Psikolojik İyi Oluş Ölçeği ve Sosyal Bağlılık Ölçeği kullanılmıştır. Elde edilen veriler SPSS paket programı aracılığıyla analiz edilmiş; analiz sürecinde Pearson korelasyon ve basit doğrusal regresyon analizlerinden yararlanılmıştır. Araştırma bulguları, fiziksel aktiviteye katılım motivasyonu ile psikolojik iyi oluş arasında pozitif yönlü ve anlamlı bir ilişki bulunduğunu ortaya koymuştur. Buna karşın, fiziksel aktiviteye katılım motivasyonu ile sosyal bağlılık arasında negatif yönlü ve anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir. Regresyon analizi sonuçları, fiziksel aktiviteye katılım motivasyonunun psikolojik iyi oluşu pozitif yönde, sosyal bağlılığı ise negatif yönde anlamlı olarak yordadığını göstermiştir. Sonuç olarak, fiziksel aktiviteye katılım motivasyonunun psikolojik ve sosyal çıktılar üzerinde farklı yönlerde etkiler gösterebileceği belirlenmiştir. Araştırma bulguları, fiziksel aktivite motivasyonunun psikolojik iyi oluşun desteklenmesinde önemli bir rol oynadığını, ancak sosyal bağlılıkla ilişkisinin motivasyonun niteliğine bağlı olarak farklılaşabileceğini ortaya koymaktadır.