COVID-19 has caused a major crisis all over the world. To manage this crisis, a fixed shift system was applied to nursing home staff in Turkey to protect nursing home residents from the COVID-19 pandemic. Staff were not allowed to leave the institution during fixed shifts. It is thought that this practice for the COVID-19 outbreak, while protecting nursing home residents on the one hand, increased the workload and related stress of nursing home staff on the other hand. To the best of our knowledge, there is no study examining the workload and stress caused by the COVID-19 pandemic for nursing home staff in Turkey. The aim of this study was to examine the level of workload and work stress experienced by staff working in nursing homes during the COVID-19 pandemic in Turkey. Methods: A cross-sectional research design was used in the study. The sample of the study consisted of nursing home personnel working in nursing homes in the provinces of Istanbul, Ankara, Izmir and Antalya between October 2021 and January 2022. A personal information form and a workload and stress scale were used for collecting the data. Cluster analysis was performed with SPSS software. Results: In total, 154 nursing home personnel participated in the study. A statistically significant difference was found between the mean age of the two clusters. The first cluster was described as “old” and the second as “young”. Statistically significant and high values were found in the quantitative workload, qualitative workload, job organization, social work area and fatigue factors in the nursing home staff in the older participant cluster. Conclusion: The results of this study provide new information about the concepts of workload and work stress experienced during the COVID-19 pandemic in Turkey, which will serve as a guide for the management of future pandemics. Therefore, this study will contribute to the strategies to be followed in future pandemics in Turkey.

Amaç: Bu çalışma covid-19 pandemisi nedeniyle sokağa çıkma yasağı deneyimleyen yaşlı popülasyonun bu kısıtlamaya yönelik tepkileri konusunda bir fikir edinmeyi amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntemler: Araştırmanın örneklemini 60+ Tazelenme Üniversitesi öğrencileri arasından tesadüfen seçilen 120 katılımcı oluşturmaktadır. Katılımcılara telefon yolu ile sekiz soruluk kısa bir anket uygulanmıştır. Verinin tanımlayıcı istatistikleri sunulmuş ve katılımcıların yaşı ile cevapları arasındaki ilişkiyi değerlendirebilmek için korelasyon analizi uygulanmıştır.Bulgular: Katılımcılar genel olarak, sokağa çıkma yasağı karşısında sağduyulu bir tutum sergilemelerine karşın, evde kalmanın virüsün yayılmasını önlemeyeceğini (%41), virüse bağlı yaşlı ölümlerde azalma yaratmayacağını (%57) ve bu sürecin yaşlıları ‘günah keçisi’ haline getirdiğini düşünmektedirler.Sonuç: Toplumsal yaşama katılımlarını özendirmek için “aktif ol”, “dışarı çık”, “topluma katıl” dediğimiz yaşlılara bugün “evde kal”, diyoruz. Bu yeni durumda, normal koşularda yaşlılar için iyi olan, bugün kendileri için hayati riskler barındırmaktadır. Bu durumda sokağa çıkma yasağı bağlamında yaşlıların sorumluluk üstlenmesi bir “bilinçli izolasyon” olarak kabul edilebilir. Ancak bu bilinçli izolasyon, yaşlıları toplumdan uzaklaştırmanın yeni bir gerekçesi ve aracı olmamalıdır. Evde devam eden kaliteli ve sağlıklı bir yaşam için ihtiyaçlara yönelik önlemler devreye sokulmalıdır.Anahtar kelimeler: Yaşlılık, covid-19, sosyal izolasyon

Türkiye'de deprem, sel baskını ve orman yangını gibi doğal ve doğal olmayan afetlere sık rastlanmaktadır. Afetleri, travmatik kriz olarak yaşayan yaşlılara özel yardım ve destekler sağlanırsa, bu durumu daha kısa sürede ve daha kolay atlatacaklardır. Bu görüşten hareket ederek, yeni bir gerontolojik girişim alanı olarak tanımlanan "Afet Gerontolojisi" bu çalışmada tanıtılmaktadır. Derleme olarak hazırlanmış olan bu çalışmada afetler kriz kavramıyla ilişkilendirilmekte ve teorik çerçeve ile bu ilişki desteklenmektedir. Afet öncesi ve afet sonrası gerontolojik müdahalelerin, uygulamalı gerontoloji kapsamında multidisipliner bir zeminde oluşturulması gerektiği ve “Afet Gerontolojisi’nin” gönüllü gerontologlar etkinliği ile hayata geçirileceği çalışma kapsamında vurgulanmaktadır.

Aim: In this study, we aimed to determine the factors related to the attitudes and empathic skill levels of gerontology students towards the older adults. Methods: 167 Gerontology students participated in our study. Data were collected by Google online survey method using personal information form, Kogan's Attitude towards Elderly Scale and Basic Empathy Scale. Results: Mean age of the students is 21.41 ± 2 year, 80% were female. A statistically significant difference was found between the students' grade level, their mother's education level, whether they lived with an older adult at any time in their lives, the duration of living with an older adult and the total score of the attitude towards the elderly scale (p < 0.001, 0.002, 0.017, 0.044, respectively). There was a statistically significant difference between gender, mother's education level, the place where they lived for the longest time and the positive attitude score towards the elderly (p = 0.008, 0.005, 0.019, respectively). There was a statistically significant difference between the students' grade level, number of siblings, whether they lived with an older adult at any time in their lives and the negative attitude score towards the elderly (p<0.001, 0.016, 0.028, respectively). A statistically significant difference was found between gender, mother's education level and the total score of the basic empathy scale (p<0.001, 0.005, respectively), emotional subscale (p<0.001, 0.041, respectively) and cognitive subscale scores (p = 0.007, 0.005, respectively). The mean Attitudes Towards Elderly Scale Total Score, Positive Attitude Sub-scale Score and Negative Attitude Sub-scale Score of the students were 156.52 ± 17.54, 72.59 ± 11.02 and 83.93 ± 11.89, respectively. The mean scores of Basic Empathy Scale Total Score, Cognitive Sub-scale Score and Emotional Sub-scale Score were 78.05 ± 10.19, 37.04 ± 4.94 and 41.02 ± 7.13, respectively. Conclusions: In our study, it was determined that the gerontology department students had high attitudes and empathic skills towards the older adults.

Amaç: Bu araştırma, kırda ve kentte 65 yaş ve üzeri bireylerin sağlık hizmetlerine ulaşım faktörünü karşılaştırmayı yaşlı bireylerin sağlık hizmetlerine ulaşımda karşılaştıkları durumları tespit etmeyi ve bu durumların bireyleri nasıl etkilediği öğrenmeyi amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntemler: Bu çalışma, nitel araştırma yöntemlerinden mülakat tekniği kullanılarak yapılmıştır. Araştırma kapsamında, kırsal bölge örneklemi olan İbradı'da 5 ve kentsel bölge örneklemi Antalya merkezde 5 katılımcı ile derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Antalya'nın merkez ilçeleri arasından yaşlı nüfusun fazla olduğu ilçeler seçilmiş olup, kırsal bölge bağlamında %39,3 oranla Antalya'nın en yüksek yaşlı nüfus oranına sahip olan İbradı ilçesinin seçilmesi uygun görülmüştür. Çalışma kapsamında veri toplamak amacıyla yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Bulgular: Kırda yaşayan yaşlıların sağlık hizmetlerine ulaşmasında; yetersiz doktor sayısı, tam teşekküllü sağlık kuruluşlarının mesafesinin fazla olması ve hava şartlarının da etkili olması faktörleri göz önündedir. Benzer şekilde kentte yaşayan yaşlılar ise yeterli sağlık hizmeti kuruluşu olduğu durumlarda bile hastaneye gitmek için ulaşımda transfer sıkıntısı çektiklerini belirtmişlerdir. Sonuç: Kırda (İbradı) ve kentte (Antalya merkez) 65 yaş ve üzeri bireylerin sağlık hizmetlerine erişimini zorlaştıran (hava şartları, yetersiz doktor ve hastane sayısı, transferde yaşanan aksaklıklar) ve sağlık hizmetlerine ulaşımı kolaylaştıran (evde sağlık çalışmalarının artırılması, rutin kontrollerin yapılması, tam teşekkülü hastane ve doktor sayısının artırılması) temalar ortaya çıkmıştır. Sağlık hizmetlerini kolaylaştırmak için evde sağlık ve bakım çalışmalarının artırılması sağlanmalı, koruyucu sağlık hizmetleri geliştirilmeli ve telesağlık ve teletıp alanlarında çalışmalar yapılmalıdır.

Advancements in healthcare have extended life expectancy, accelerating the global shift towards aging populations and creating a growing need for comprehensive geriatric care. Among the most pressing challenges is dementia, with Alzheimer's disease (AD) standing as a significant societal and policy concern. AD is a progressive neurodegenerative disorder characterized by the irreversible decline of cognitive functions, including memory, reasoning, and problem-solving, leading to a loss of independence. Its onset, influenced by genetic, environmental, and lifestyle factors, poses profound socio-economic and emotional challenges for patients and caregivers alike. Current healthcare and social support systems often fall short in addressing the complex needs of individuals with Alzheimer’s and their families, highlighting critical gaps in policy and service provision. Family caregivers bear the dual burden of emotional distress and financial strain, with limited access to adequate support. Expanding specialized services, such as daycare centers, staffed by multidisciplinary professionals, including gerontologists, psychologists, physiotherapists, and social workers, provides a sustainable solution. These centers not only enhance the quality of life for patients but also alleviate the socio-economic pressures on families and the state. Addressing Alzheimer’s care within the broader context of demographic transformation requires an integrated approach, combining public awareness, early diagnosis initiatives, and robust policy reform. Investments in community-based care infrastructure and caregiver support are vital to fostering fair and inclusive outcomes in aging societies. This transformation must be prioritized to mitigate the marginalization of older adults and ensure societal resilience in the face of aging population trends.