This study aimed to investigate the effects of combined training with maximal aerobic speed and small-sided games on football players’ aerobic capacity development. Methods: The football players were divided into three groups as a combined training group (n = 20) (Mean ± SD age 23.40 ± 2.92 yrs, BMI was 23.67 ± 1.59 kg/m², mass: 74.80 ± 5.46 kg, height: 177.73 ± 4.31 cm), maximal aerobic speed group (n = 20) (Mean ± SD age 23.93 ± 2.46 yrs, BMI was 23.32 ± 1.42 kg/m², mass: 72.66 ± 5.38 kg, height: 176.46 ± 4.99 cm) and regular training group (n = 20) (Mean ± SD age 24.80 ± 5.84 yrs, BMI was 22.87 ± 1.67 kg/m², mass: 73.06 ± 6.74 kg, height: 178.33 ± 7.98 cm). In addition to regular football training, maximal aerobic speed training with small-sided games was applied to the combined training group (CT) and only maximal aerobic speed training was applied to the maximal aerobic speed group (MAS) twice a week for 12 weeks. The normal training group (NT) continued their routine football training programme. All participants applied the Yo-Yo IR1 test in the pre-test and post-test of the study. As a result of normality tests, it was determined that the data showed normal distribution, and the ANOVA test and Tukey’s multiple comparison test were used in the intergroup evaluation. Results: When the Yo-Yo IR1 Test pre-test and post-test results were analysed, maximal aerobic speed training with small-sided games (CT) and maximal aerobic speed (MAS) groups were significantly higher compared to the normal training (NT) group regarding training load, running distance, and VO2max value among the football players (p = 0.001). There was no difference in the normal training group (p > 0.05). As a result, it was determined that combined training with maximal aerobic speed, small-sided games, and only maximal aerobic speed effectively improved football players’ aerobic capacity and general performance.

Background/Objectives: The aim of this study was to compare the acute effects of the FIFA 11+ and Harmoknee warm-up protocols in female football players on flexibility, vertical jump, and shooting speed performance. Methods: This study involved 17 female football players who volunteered to participate, had no history of medical conditions, maintained regular menstrual cycles (28 ± 2 days, range: 26–33 days) in the three months preceding the study, and consistently engaged in football training. The Harmoknee and FIFA 11+ neuromuscular warm-up protocols were applied to the study group on different days, 48 h apart. After the exercises, athletes were tested for flexibility, vertical jump, and shooting speed. Two trials were allowed for each test, with a 3 min break between trials. The Shapiro–Wilk test was used to check for normality, and an independent sample t-test was used to compare groups. The p-value was set at <0.05 to determine statistical significance. Results: When comparing warm-up protocols, it was established that the FIFA 11+ neuromuscular warm-up protocol positively affects athletes’ vertical jump performance compared to other protocols (p < 0.05). In conclusion, the FIFA 11+ warm-up protocol resulted in better vertical jump performance in female soccer players compared to the Harmoknee warm-up routine. The FIFA 11+ protocol activates leg muscles, and balance exercises improve the neuromuscular characteristics of the warm-up compared to the Harmoknee protocol.

Aerobic capacity plays an important role in football as it influences players' physical performance and long-lasting endurance levels. The aim of this study was to investigate the aerobic capacity levels of football players playing in different positions according to the positions they play. The study group consisted of 83 football players in super amateur league. Football players playing in 8 different positions voluntarily participated in the study (goalkeeper: n= 8, defender: n=13, left back: n=9, right back: n=7, midfield: n=24, left winger: n=7, right winger: n=7 striker: n=8). Yo-Yo Intermittent Recovery Test (YYIRT1) was applied to determine the aerobic endurance parameters of the players. One-way ANOVA analysis was used to compare the distance travelled, average speed (km/h) and maximum oxygen uptake (VO2max) values. It was determined that there was a significant difference between the test parameters of the players in different playing positions, and this difference was found to be between the left back players, goalkeepers, and stoppers (p<0.05). It was determined that goalkeepers had the lowest average aerobic capacity in the distances travelled by the players by position, while back players and wingers had high aerobic capacity averages. According to these results, we can say that the aerobic capacities of football players vary according to their positions, and the physiological demands of the position played by back players and wingers are effective in the distance travelled and the football players have different aerobic capacities.

Bu çalışmanın amacı; üniversite öğrencilerinin egzersiz yapma durumlarına göre yaşam kalitelerinin incelenmesidir. Araştırmanın örneklemini, Sinop Üniversitesi’nin farklı fakülte ve yüksekokullarında öğrenim gören toplam 10646 öğrenciden 2923’ü (1648 kadın, 1275 erkek) oluşturmaktadır. Her fakülte ve yüksekokulu temsil edecek şekilde basit tesadüfi örnekleme yöntemiyle örneklem seçilmiş ve anketler 2017-2018 bahar döneminde uygulanmıştır. Veri toplama aracı olarak, kişisel bilgi formu ile Yaşam Kalitesi Ölçeği (WHOQOL-BRIEF) kullanılmıştır. Verilerin normal dağılım gösterdiği belirlenerek, Independent-samples t-test ile analiz edilmiştir. Tüm istatistiksel hesaplamalarda SPSS 21.0 V paket program kullanılmış ve p<0,05 anlamlı kabul edilmiştir. Araştırmada üniversite öğrencilerinin (n=711) %24,3’ünün düzenli olarak egzersiz yaptığı, (n=2212) %75,7’sinin ise düzenli olarak egzersiz yapmadıkları belirlenmiştir. Yaşam kalitesi ölçeğinde ve alt boyutlarında egzersiz yapanlar lehine anlamlı farklılık tespit edilmiştir (p<0,05). Cinsiyet değişkeni açısından ise yaşam kalitesi alt boyutlarından “ruhsal alan” alt boyutunda erkek öğrenciler lehine farklılık belirlenmiştir (p<0,05). Çalışmamızda düzenli egzersiz yapmanın yaşam kalitesi üzerinde etkisi incelenmiş ve düzenli egzersiz yapan katılımcıların yaşam kaliteleri daha yüksek bulunmuştur. Üniversite öğrencilerine öğrenim süresi boyunca gerekli eğitim verilerek düzenli egzersizin öneminin anlatılması ve egzersizi bir davranış ve yaşam biçimi haline getirmelerinin sağlanması, öğrencilerin yaşam kalitelerini artırmada önemli rol oynayacaktır.

Bu araştırmanın amacı, yüzme branşı ile ilgilenen adölesan sporcuların vücut bileşimlerini inceleyerek, bu değerlerin 50 m serbest stil yüzme dereceleri ile arasındaki ilişkiyi belirlemektir. Çalışmaya, Yüzme İhtisas Spor Kulübü’nde düzenli yüzme sporu yapan 14-18 yaş arası bireyler gönüllü olarak katılmıştır. Toplam 21 (11 kadın, 10 erkek) yüzücünün katıldığı çalışmada, sporcuların cinsiyet, boy uzunluğu, vücut ağırlığı, yaş, antrenman yaşı, vücut yağ ağırlıkları, beden kitle indeksleri, vücut yağ oranları, toplam vücut suları, protein- mineralleri, yağsız vücut ağırlıkları, gövde kas ağırlıkları, alt ekstremite kas ağırlıkları, üst ekstremite kas ağırlıkları ve bazal metabolizma hızları ölçülmüş ve sporcuların 50 m serbest stil yüzme dereceleri ile ilişki boyutları incelenmiştir. Elde edilen verilerin normallik dağılımları Shapiro-Wilk normallik testiyle yapılmış ve tüm verilerin normal dağılım gösterdiği gözlemlenmiştir. Değişkenlerin yüzme performansı ile olan ilişkisi ise Pearson korelasyon testi aracılığıyla analiz edilmiştir. Yapılan korelasyon analizine göre; kadın katılımcıların vücut bileşenleri ve 50 m serbest stil yüzme dereceleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmazken (p>0,05), erkek katılımcıların toplam vücut suları, protein, mineral, yağsız vücut ağırlıkları, gövde kas ağırlıkları, üst ekstremite kas ağırlıkları ve 50 m serbest stil yüzme dereceleri arasında anlamlı ilişki olduğu gözlemlenmiştir (p

Bu çalışmanın amacı amatör futbolcuların spor yaralanması kaygı düzeylerini çeşitli değişkenlere göre incelemektir. Araştırma örneklemini Hatay ilindeki 306 Amatör Futbolcu oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak “Spor Yaralanması Kaygı Ölçeği” ile “Kişisel Bilgi Formu” kullanılmış ve veriler anket yoluyla toplanmıştır. Araştırmada elde edilen bulgular değerlendirildiğinde, futbolcuların yaş, cinsiyet, aktif futbol oynama süresi değişkenleri bakımından yaralanma kaygısı alt boyutları arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır. Eğitim durumu değişkeni bakımından “Yeniden Yaralanma Kaygısı” alt boyutunda lisans ve lise mezunu futbolcuların, ilköğretim mezunlarına göre kaygı düzeylerinin daha yüksek olduğu ve daha önce yaralanma yaşama durumu bakımından “Yeniden Yaralanma Kaygısı” alt boyutunda yaralanma yaşayan futbolcuların yüksek seviyede kaygı yaşadıkları tespit edilmiştir. Yaralanmanın meydana geldiği ortam değişkeninde, antrenman ve müsabakada yaralanan futbolcuların “Yeniden Yaralanma Kaygı” düzeylerinin yüksek olduğu, rakip oyuncunun temasıyla yaralanan futbolcuların “Zayıf Algılama Kaygısı” ve “Yeniden Yaralanma Kaygısı” alt boyutunda kaygı düzeyleri yüksek olduğu, yaralanma nedenli ameliyat olan futbolcuların “Yeteneğini Kaybetme Kaygısı” ve “Yeniden Yaralanma Kaygısı” alt boyutları ile ölçek boyutunda yüksek seviyede kaygı yaşadıkları görülmüştür. Yaralanmanın en fazla gerçekleştiği vücut bölgesi bakımından “Ayak-Diz-Bacak” bölgesinde “Yeniden yaralanma kaygısı” alt boyutunda istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur. Sonuç olarak, lise ve lisans eğitimi alan, yaralanma yaşamış, antrenman ve müsabakada yaralanan, rakip oyuncu teması sonucu yaralanan, ameliyat olan, yaralanmayı alt ekstremite bölgesinde sık yaşayan futbolcuların yüksek seviyede kaygı yaşadıkları görülmüştür.