Background/Objectives: The aim of this study was to compare the acute effects of the FIFA 11+ and Harmoknee warm-up protocols in female football players on flexibility, vertical jump, and shooting speed performance. Methods: This study involved 17 female football players who volunteered to participate, had no history of medical conditions, maintained regular menstrual cycles (28 ± 2 days, range: 26–33 days) in the three months preceding the study, and consistently engaged in football training. The Harmoknee and FIFA 11+ neuromuscular warm-up protocols were applied to the study group on different days, 48 h apart. After the exercises, athletes were tested for flexibility, vertical jump, and shooting speed. Two trials were allowed for each test, with a 3 min break between trials. The Shapiro–Wilk test was used to check for normality, and an independent sample t-test was used to compare groups. The p-value was set at <0.05 to determine statistical significance. Results: When comparing warm-up protocols, it was established that the FIFA 11+ neuromuscular warm-up protocol positively affects athletes’ vertical jump performance compared to other protocols (p < 0.05). In conclusion, the FIFA 11+ warm-up protocol resulted in better vertical jump performance in female soccer players compared to the Harmoknee warm-up routine. The FIFA 11+ protocol activates leg muscles, and balance exercises improve the neuromuscular characteristics of the warm-up compared to the Harmoknee protocol.

Bu araştırmanın amacı, yüzme branşı ile ilgilenen adölesan sporcuların vücut bileşimlerini inceleyerek, bu değerlerin 50 m serbest stil yüzme dereceleri ile arasındaki ilişkiyi belirlemektir. Çalışmaya, Yüzme İhtisas Spor Kulübü’nde düzenli yüzme sporu yapan 14-18 yaş arası bireyler gönüllü olarak katılmıştır. Toplam 21 (11 kadın, 10 erkek) yüzücünün katıldığı çalışmada, sporcuların cinsiyet, boy uzunluğu, vücut ağırlığı, yaş, antrenman yaşı, vücut yağ ağırlıkları, beden kitle indeksleri, vücut yağ oranları, toplam vücut suları, protein- mineralleri, yağsız vücut ağırlıkları, gövde kas ağırlıkları, alt ekstremite kas ağırlıkları, üst ekstremite kas ağırlıkları ve bazal metabolizma hızları ölçülmüş ve sporcuların 50 m serbest stil yüzme dereceleri ile ilişki boyutları incelenmiştir. Elde edilen verilerin normallik dağılımları Shapiro-Wilk normallik testiyle yapılmış ve tüm verilerin normal dağılım gösterdiği gözlemlenmiştir. Değişkenlerin yüzme performansı ile olan ilişkisi ise Pearson korelasyon testi aracılığıyla analiz edilmiştir. Yapılan korelasyon analizine göre; kadın katılımcıların vücut bileşenleri ve 50 m serbest stil yüzme dereceleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmazken (p>0,05), erkek katılımcıların toplam vücut suları, protein, mineral, yağsız vücut ağırlıkları, gövde kas ağırlıkları, üst ekstremite kas ağırlıkları ve 50 m serbest stil yüzme dereceleri arasında anlamlı ilişki olduğu gözlemlenmiştir (p

Bu araştırmanın temel amacı, sedanter yaşam tarzına sahip kadın bireylerde sekiz haftalık aerobik egzersiz antrenmanlarının vücut kompozisyonu ve esneklik düzeylerine olan etkilerini değerlendirmektir. Araştırmaya yaşları 30 ile 55 arasında değişen gönüllü kadın katılımcılar dahil edilmiştir. Katılımcılar rastgele olarak deney (n:11; yaş: 41±6,51 yıl; boy: 162,59±6,25 cm) ve kontrol grubuna (n:11; yaş: 41,64±6,86 yıl; boy: 164,27±5,91 cm) ayrılmıştır. Deney grubuna haftada iki gün 60 dakika süren aerobik egzersiz uygulamaları sekiz hafta boyunca düzenli olarak uygulatılmıştır. Kontrol grubuna ise aynı süre zarfında herhangi bir egzersiz müdahalesi yapılmamıştır. Tüm katılımcılara egzersiz süreci öncesi ve sonrası olmak üzere vücut kompozisyonu ile esneklik ölçümleri uygulanmış ve bu veriler gruplar arası karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Verilerin analizinde SPSS 26.00 programı kullanılmış, normallik dağılımları Shapiro-Wilk testi ile analiz edilmiştir. Egzersizin etkisini incelemek için grup içindeki gelişime bağımlı örneklem t test, gruplar arası karşılaştırma için ise bağımsız örneklem t testi kullanılmış, p değeri 0,05 olarak belirlenmiştir. Yapılan analizler sonucunda deney grubuna ait, esneklik, vücut yağ ağırlığı ve iskelet kas ağırlığı verilerinde olumlu yönde bir gelişim olduğu belirlenmiştir (p0,05). Araştırma bulguları, aerobik egzersizlerin sedanter kadın bireylerde hem vücut kompozisyonu hem de esneklik düzeyleri üzerinde olumlu yönde değişimlere katkı sağladığını göstermektedir.

Araştırmanın amacı, 12–13 yaş aralığındaki yüzücülerde patlayıcı kuvvet ile yüzme performansı arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırma, Sinop ilinde ikamet eden, en az üç yıldır lisanslı olarak müsabakalara katılan 8 erkek (12,75 ± 0,46 yıl; 163,12 ± 6,79 cm; 55,13 ± 4,65 kg) ve 7 kadın (12,29 ± 0,49 yıl; 152,71 ± 2,87 cm; 48,16 ± 4,66 kg) yüzücü ile yürütülmüştür (n=15). Katılımcıların 15 m, 25 m ve 50 m yüzme performans süreleri ile dikey sıçrama performansları değerlendirilmiş; değişkenler arasındaki ilişkiler Pearson korelasyon analizi ile incelenmiştir. Bulgular, 15 m, 25 m ve 50 m yüzme sürelerinin birbirleriyle anlamlı düzeyde ilişkili olduğunu göstermiştir (p < 0,001). Ayrıca dikey sıçrama performansı ile yüzme süreleri arasında ters yönlü ilişkiler saptanmış; bu ilişkiler 15 m için r = −0,75, 25 m için r = −0,79 ve 50 m için r = −0,87 olarak belirlenmiştir. Sonuç olarak, kısa mesafe yüzme performansının farklı mesafelerde birbirini tamamlayan bir yapı sergilediği ve bu yapının patlayıcı kuvvet ile yakından ilişkili olduğu söylenebilir. Dikey sıçrama performansının artmasıyla birlikte yüzme sürelerinin kısaldığı görülmüş, bu durum patlayıcı kuvvetin kısa mesafe yüzme performansının ortaya konulmasında önemli bir rol oynayabileceğini düşündürmüştür. Bu bağlamda, kara ortamında değerlendirilen patlayıcı kuvvet özelliklerinin, genç yaş grubu yüzücülerde kısa mesafe performansının anlaşılmasında işlevsel bir gösterge olabileceği değerlendirilmektedir.

The purpose of this study was to examine associations between lower-limb mechanical strength, phase-oriented composite strength indices, generalized neuromuscular activation, and maximal soccer ball kicking speed in trained athletes. Twenty-five male soccer players (age: 20.64 ± 2.50 years; height: 179.28 ± 4.27 cm; body mass: 75.80 ± 9.41 kg) participated in this cross-sectional study. Isometric ankle and knee joint torques were assessed using an isokinetic dynamometer, and joint-specific and phase-oriented cross-joint composite indices were computed to represent integrated strength capacity across the kinetic chain. Neuromuscular activation was evaluated via surface electromyography during a standardized squat jump task. Ball-kicking speed was measured using Doppler radar during maximal instep kicks. Associations were analyzed using Pearson correlation coefficients (p ≤ 0.05) with false discovery rate correction for multiple comparisons. In unadjusted analyses, moderate positive correlations were observed for several ankle torque variables and composite ankle strength indices, while swing-phase composite measures demonstrated moderate correlations (r = 0.43–0.55). Knee strength indices and sEMG variables showed no significant relationships. However, none of the variables remained statistically significant after FDR correction, suggesting limited independent explanatory value of isolated isometric strength and non-task-specific neuromuscular activation assessed during a standardized squat jump for maximal kicking performance.