Heart rate variability (HRV) is a key marker of autonomic nervous system function and has been proposed as a tool for monitoring training adaptations. However, its relationship with performance beyond aerobic capacity remains unclear in football players. This study aimed to examine the associations between resting HRV and aerobic capacity, agility, neuromuscular coordination, sleep quality, and body awareness. Twenty-five male football players (mean age 20 ± 3 years) underwent HRV assessment via the Polar H10 system. Performance tests included the 20 m Shuttle Test (VO2max), Illinois Agility Test, Hexagon Test (neuromuscular coordination), and Vertical Jump Tests (muscular strength). Sleep quality and body awareness were assessed using the Pittsburgh Sleep Quality Index and Body Awareness Questionnaire. HRV Score was positively correlated with VO2max (r = 0.4, p = 0.04), while LF/HF ratio showed a negative correlation with shuttle test distance (rs=-0.52, p = 0.007). Mean RR correlated with neuromuscular coordination (r = 0.56, p = 0.004), sleep quality (r = 0.45, p = 0.024), and body awareness (rs = 0.46, p = 0.019). No significant correlations were found with muscular strength. Resting HRV is associated with key performance indicators in football players, supporting its potential use in monitoring physiological readiness and training adaptations. Future research should establish reference values and evaluate HRV-based interventions for performance enhancement.

This study examines the acute effects of post‐activation performance enhancement (PAPE) with different loads (84% and 60% 1‐RM) and exercises (hip thrust; HT and glute bridge; GB) on sprint performance (SP) and horizontal force–velocity (HF–V) profile components in adolescent male soccer players. The participants were randomly assigned to three groups: hip thrust group (HTG; n = 13), glute bridge group (GBG; n = 13), and control group (CG; n = 14). Sprint tests at distances of 10, 20, and 30 m were conducted pre‐PAPE and post‐PAPE protocols with a 7 min rest period. HTG and GBG executed HT and GB exercises at 84% and 60% of their 1‐RM loads. Hedge's g was computed to assess within‐group (pre‐PAPE vs. post‐PAPE) comparisons (Within‐ES) and between‐group (post‐PAPE protocols) comparisons (Between‐ES). PAPE protocols at 84% and 60% 1‐RM loads demonstrated moderate effects on F0_rel, P_maxrel, FV_slope, and D_RF and small effects on V₀, RF_max, and S_20m in both HTG and GBG. Conversely, the CG exhibited trivial effects across parameters. Compared to the HTG 84% 1‐RM protocol, the GBG 84% 1‐RM protocol showed small effects on V₀ and S_10m. The HTG 60% 1‐RM protocol had a small effect on RF_max compared to both GBG 84% and 60% 1‐RM protocols. Both HTG and GBG 84% and 60% 1‐RM protocols demonstrated small effects on S_30m compared to the CG. These findings suggest that GB exercises may offer a viable alternative to HT exercises for eliciting PAPE effects, particularly in enhancing SP and related mechanics in adolescent soccer players.

Antrenman bilimi, sporcuların performansını artırmak ve uzun vadeli başarı sağlamak için sürekli gelişen bir alan olmuştur. Ancak günümüzün dinamik spor dünyasında, sadece kısa vadeli performans artışı değil, uzun süreli sürdürülebilir bir gelişim de giderek daha fazla önem kazanmaktadır. Sürdürülebilirlik kavramı, antrenman bilimi içinde, hem sporcuların fiziksel ve zihinsel sağlığını korumayı hem de spor kaynaklarını ve çevresel etkiyi optimize etmeyi içerir. Bu bağlamda, sürdürülebilir bir antrenman yönetimi, sporcuların uzun yıllar boyunca en üst düzeyde performans gösterebilmesi ve sporun gelecek nesiller için aynı etkiyi devam ettirebilmesi açısından kritik bir rol oynamaktadır. Antrenman bilimi alanında sürdürülebilirlik, üç temel bileşen etrafında şekillenir: fizyolojik, psikolojik ve çevresel. Fizyolojik sürdürülebilirlik, sporcuların aşırı antrenman, sakatlık ve yorgunluk gibi sorunlarla karşılaşmadan gelişimlerini sürdürebilmelerini sağlamayı hedefler. Psikolojik sürdürülebilirlik ise sporcuların zihinsel dayanıklılığını artırarak, motivasyonlarının uzun süre devam etmesine katkı sağlar. Çevresel sürdürülebilirlik ise antrenman süreçlerinde kullanılan malzeme, ekipman ve tesislerin çevre dostu olmasını ve antrenmanların doğaya minimum zarar vermesini içerir. Bu noktada, nitel araştırmalar, sürdürülebilir antrenman uygulamalarının anlaşılması ve geliştirilmesi açısından önemli bir yöntemdir. Niteliksel araştırma yöntemleri, sporcuların bireysel deneyimlerini, antrenörlerin stratejilerini ve uzun vadeli başarı planlarını daha derinlemesine anlamamıza olanak tanır. Mülakatlar, vaka incelemeleri ve katılımcı gözlem gibi nitel yöntemler, sürdürülebilir antrenman programlarının nasıl yapılandırılması gerektiği konusunda değerli bilgiler sunar. Örneğin, nitel araştırmalar yoluyla sporcuların antrenman süreçlerinde karşılaştıkları zorluklar, motivasyon kayıpları ya da sürdürülebilir bir başarı için hangi stratejilerin daha etkili olduğu gibi sorulara yanıt bulmak mümkündür. Aynı şekilde, antrenörlerin sürdürülebilirlik konusundaki bakış açıları, bu alandaki politikaların ve uygulamaların iyileştirilmesine yardımcı olabilir. Bu kitap, antrenman bilimi alanında sürdürülebilirlik konusunu derinlemesine ele almakta ve bu süreçte nitel araştırmaların nasıl bir katkı sağladığını irdelemektedir. Kitap boyunca, antrenmanların sürdürülebilirliğini artırmak için kullanılabilecek stratejilere ve bu stratejilerin uygulanabilirliğini destekleyen nitel araştırma bulgularına yer verilecektir. Sporcu sağlığı ve performansının sürdürülebilirliği üzerine odaklanan bu çalışma hem akademisyenler hem de pratikte çalışan antrenörler için değerli bir kaynak olmayı hedeflemektedir. Ayrıca bu kitap Sürdürülebilir Spor ve Niteliksel Araştırmalar Serimizin üçüncü kitabını oluşturmaktadır. Alan yazına bilimsel olarak büyük anlamlar katacak bir araştırma kitabı olması temennisiyle.

Amaç: Bu araştımanın amacı, 8 haftalık fiziksel etkinlik programının 8-11 yaş arası çocuklarda motor beceriler üzerindeki etkilerini incelemektir. Yöntem: Araştırmaya 19 çocuk (11 erkek, 8 kız) gönüllü olarak katılmıştır. Katılımcılara, programın öncesinde ve sonrasında vücut ağırlığı, boy uzunluğu, aktif sıçrama yüksekliği, Illinois çeviklik, otur-uzan esneklik, flamingo denge, 5, 10, 20 ve 30m sprint (S5m, S10m, S20m ve S30m) testleri uygulanmıştır. Fiziksel etkinlik programı, temel motor becerilere yönelik egzersizler, düşük yoğunluklu aktiviteler, anaerobik çalışmalar, dinamik ısınma, denge ve koordinasyon egzersizleri, algı ve reaksiyon çalışmaları içermektedir. Bulgular: Program sonrasında boy uzunluğu (p< 0,001, %Δ= 0,49, d= 0,078), vücut kütle indeksi (VKİ, p = 0,006, %Δ = -1,93, d= -0,129), aktif sıçrama yüksekliği (p< 0,001, %Δ= 5,02, d= 0,195), Illinois çeviklik testi (p< 0,001, %Δ= -5,07, d= -0,502), otur-uzan esneklik testi (p< 0,001, %Δ= 5,21, d= 0,227), flamingo denge testi (p< 0,001, %Δ= -18,61, d= -0,461), S5m (p< 0,001, %Δ= -2,05; d= -0,273), S10m (p< 0,001, %Δ= -1,18, d= -0,193), S20m (p= 0,005, %Δ= -0,63, d= -0,083) ve S30m (p= 0,011, %Δ= -0,74, d= -0,104) değerleri ile program öncesi değerler arasında istatistiksel olarak anlamlı farklar olduğunu göstermiştir Sonuç: Belirlenen süre boyunca yapılandırılmış fiziksel etkinlik programına katılımın 8-11 yaş arası çocukların sıçrama yüksekliği, çeviklik, esneklik, denge ve sprint becerilerini geliştirmede etkili olduğu bulunmuştur.

Egzersiz ortamlarındaki sosyal bağlamın, egzersizle ilgili potansiyel sonuçlarla ilişkili olduğu öne sürülmesine rağmen, egzersiz ortamlılarının sosyal bağlamlarını inceleyen çalışmalar oldukça sınırlıdır. Araştırmada ustalık motivasyonel iklimde uygulanan 12 haftalık kuvvet antrenmanı müdahalesinin sedanter bireylerde bazı performans parametreleri üzerine etkisini incelemek amaçlanmıştır. Çalışmada tekrarlanan ölçüm tasarımı kullanılmıştır. Katılımcılara performans testi olarak squat sıçrama, derinlik sıçraması ve otur-uzan testi uygulanmıştır. Toplam 29 sedanter birey (yaş = 21.8±1.08) rastgele olarak deney (n= 14) (DG) ve kontrol (n= 15) grubuna (KG) ayrılmıştır. Katılımcılar haftada 3 gün olacak biçimde tasarlanan 12 haftalık kuvvet antrenmanı müdahalesini araştırmacılar eşliğinde uygulamışlardır. DG müdahale programı esnasında algıladıkları güdüsel iklim manipüle edilmiştir. Katılımcıların manipüle edilen güdüsel iklimden ne düzeyde etkilendiğini incelemek için Sporda Görev ve Ego Yönelimi (SGEY) ölçeği kullanılmıştır. DG, SGEY ölçeğinde aldıkları toplam puan ve görev yönelimi alt boyutu puanlarının ortalamaları açısından ön test ve son testte aralarında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmıştır (sırasıyla p= 0.001, t= 4.774, d= 0.97; p= 0.002, t= 3.751, d= 1.08). Doğal logaritmik dönüşümlü squat sıçrama yüksekliği (LN_SSY) (F= 0.297, p= 0.590, η2= 0.01), doğal logaritmik dönüşümlü derinlik sıçraması yüksekliği (LN_DSY) (F= 0.059, p= 0.810, η2= 0.01), derinlik sıçramasında zemine temas süresi (DSZTS) (F= 0.454, p= 0.506, η2= 0.02), reaktif kuvvet indeksi (RKİ) (F= 1.010, p= 0.324, η2= 0.04) ve esneklik (ESN) (F= 2.262, p= 0.144, η2= 0.08) değişkenleri açısından gruplar arasında ve zaman içerisinde anlamlı bir etkileşim etkisi tespit edilememiştir. Sonuç olarak; motivasyonel iklimde uygulanan 12 haftalık kuvvet antrenmanı müdahalesinin LN_SSY, LN_DSY, DSZTS, RKİ ve ESN değişkenleri üzerinde bir etkisi olmadığı görülmüştür.

Markerless motion capture systems have gained increasing interest as practical alternatives to gold-standard references systems in clinical and sports contexts. This systematic review and three-level metaanalysis aimed to evaluate the criterion validity of OpenCap and to systematically summarize...