Amaç; Bu araştırma plasenta perkreatalı hastalarda sezaryen ile doğum sayısının natal ve postnatal mortalite ve morbiditeyle ilişkisinin retrospektif karşılaştırılmasını incelemek amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Bu çalışma Harran üniversitesi kadın hastalıkları ve doğum kliniğinde Ocak 2021- Ocak 2022 tarihleri arasında doğumu gerçekleştirilen 110 plasenta perkreata hastası çalışmaya dahil edildi. Hastaların geçirilmiş sezeryan sayısına göre gruplandırılıp; gebelerin yaşı, doğum haftaları, prepartum ve postpartum kan transfüzyon ihtiyacları, bebeklerinin 1. ve 5. dakika APGAR skorları, intraop ve postop komplikasyonları, hastanede kalış süreleri ve peripartum invazyon durumuna göre koruyucu cerrahi/histerektomi yapılma durumları dosya kayıtlarından retrospektif olarak incelendi. Bulgular: Sezeryan sayıları baz alınarak oluşturulan grupların geçirilmiş sezeryan sayısı artıkça histerektomi olma durumları istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur. Fakat gruplar arasında yaş, doğum haftaları, prepartum ve postpartum kan transfüzyon ihtiyacları, bebeklerin 1. ve 5. dakika APGAR skorları, intraop ve postop komplikasyonları ve hastanede kalış süreleri arasında anlamlı fark olmadığı belirlenmiştir. Sonuç: Plasenta perkreatalı hastalarda geçirilmiş sezaryen sayısı artıkça histerektomi olma insidansı artmaktadır. Bu durum hastaların morbiditesini artırmaktadır. Plasenta perkreata tanısı konulduğunda optimal sonuç elde edebilmek için peripartum histerektomi ve uterin devaskülarizasyon manevraları konusunda deneyimli cerrahlara ihtiyaç vardır. Yeterli tecrübe ve donanıma sahip sağlık merkezlerinde multidisipliner yaklaşımlar hayati öneme sahiptir.

Amaç: Bu araştırmanın amacı, Lefkoşa’nın bir bölgesindeki 65 yaş ve üzeri bireylerin sosyal yaşama katılım düzeyini belirlemek olarak tanımlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Tanımlayıcı nitelikte olan araştırmanın evrenini, Lefkoşa ilçesi Göçmenköy bölgesinde yaşayan ve 2011 nüfus sayımına göre belirlenen 65 yaş ve üstü 515 birey oluşturmaktadır. Nüfusun tümüne ulaşılması hedeflenmiş, araştırmacılar evlerde yüz yüze anket uygulayarak veri toplamışlardır. Bulgular: Katılımcıların %57’si kadın, yaş ortalaması 73.0±6.6 yıl, %68’i evlidir. Katılımcıların %78’inde en az bir hastalık bulunmaktadır. Katılımcıların yalnızca %2.4’ü gelir getirici bir işte çalışmakta; %16’sı günlük etkinliklerde yardıma gereksinim duymaktadır. Teknoloji kullanımı cep telefonu dışında %50’nin altındadır. Araba ve cep telefonu kullanımı erkeklerde önemli derecede daha yüksektir. Evli olanlarda ve eğitim düzeyi ortaokul ve üstünde olanlarda teknoloji kullanımı, alışveriş yapma, dışarı yalnız çıkma ve yürüyüş yapma düzeyleri istatistiksel olarak önemli derecede daha yüksektir.Sonuç: Bu çalışmada, yaşlı nüfusun, özellikle kadınların sosyal katılımı yetersiz bulunmuştur. Yaşlılığa bağlı kısıtlılıklar, sosyal ve fiziksel diğer belirleyiciler, yaşlıların sosyal katılımını engelleyebilmektedir. Oysa sosyal katılım yaşlıların yaşam kalitesini artırmakta, ayrıca topluma sosyoekonomik katkı sağlamaktadır. Bu nedenle, kamunun görevi engelleri ortadan kaldırmak olmalıdır.

Pelvic floor muscle training (PFMT) is widely recommended for the prevention of urinary incontinence, but its potential to prevent perineal trauma during childbirth remains uncertain. We investigated whether a structured antenatal PFMT program could reduce severe perineal trauma and positively influence selected obstetric and neonatal outcomes. This prospective, non-randomized, patient-preference controlled trial was conducted at two tertiary centers between December 2, 2024, and September 2, 2025. Low-risk nulliparous women (defined as singleton, cephalic pregnancy at term without medical complications) at ≥ 28 gestational weeks were invited to participate. Those who consented formed the PFMT group, and those who declined received standard antenatal care. The intervention consisted of twice-weekly supervised PFMT sessions plus daily home exercises (3 sets of 8–12 maximal contractions) until 34 weeks of gestation. To minimize detection bias, clinicians assessing perineal outcomes were blinded to group allocation. The primary outcome was severe perineal trauma, defined as third- or fourth-degree obstetric anal sphincter injury (OASI). Secondary outcomes included episiotomy rate, first- and second-degree perineal tears, duration of the second stage of labor, postpartum urinary incontinence, and 5-minute Apgar score < 7. Between-group comparisons were performed using t-tests or chi-square tests, with effect sizes and 95% confidence intervals reported. Of 358 women screened, 300 completed the study (PFMT n = 150, Control n = 150). Severe perineal trauma was significantly lower in the PFMT group (4.0% vs. 14.7%; OR 0.24, 95% CI 0.09–0.64, p = 0.009). The second stage of labor was significantly shorter in the PFMT group (49.7 ± 6.4 vs. 58.8 ± 20.4 min, p < 0.001). No significant between-group differences were observed regarding secondary outcomes, including episiotomy rates ( p = 0.157), postpartum urinary incontinence ( p = 0.645), or adverse neonatal outcomes. Structured antenatal PFMT may reduce severe perineal trauma and shorten the second stage of labor without compromising neonatal outcomes. These findings support the integration of PFMT into antenatal care, although larger randomized trials with long-term follow-up are warranted to confirm these results.

Introduction: Hysterectomy, a frequently used surgical procedure in gynecology, entails the removal of a part or all of the uterus and is employed in treating various benign and malignant diseases. This study aims to evaluate the histopathological analyses of patients underwent hysterectomy in a tertiary hospital. Aim: This study aimed to investigate the histopathological analysis results of hysterectomy materials and compare them with clinical diagnoses. Methods: The clinical and histopathological data of 107 patients who underwent hysterectomy in a tertiary hospital between January and March 2024 were retrospectively analyzed. The patients' age, hysterectomy type, indication, histopathological diagnosis, and other clinical parameters were recorded. Results: Total laparoscopic hysterectomy (TLH) was the most preferred type of hysterectomy (n=62, %57.94) and patients’ age average was 49.83. Abnormal uterine bleeding (AUB) and myoma uteri was the most prevalent reasons of hysterectomy (n=47, %47.66). While Leiomyoma was the most frequent diagnosis in myometrial lesions (n=52, %47.27), endometrial polyp stood out as the most frequent finding among endometrial lesions. (n=34, %31.77). Conclusion: This study revealed that the histopathological analysis results of hysterectomy materials were largely consistent with clinical diagnoses. AUB and myoma uteri were among the leading indications for hysterectomy. Endometrial polyp stood out as the most common diagnosis among endometrial lesions, whereas leiomyoma emerged as the predominant diagnosis among myometrial lesions.

This study aimed to determine whether specific diagnostic cutoff thresholds of serum reproductive hormones – anti-Müllerian hormone (AMH), estradiol (E ₂ ), and follicle-stimulating hormone (FSH) – can function as cost-effective triage tools for identifying postmenopausal women at high risk of osteoporosis in settings with limited access to dual-energy X-ray absorptiometry (DXA). This prospective cross-sectional study was conducted at the Department of Obstetrics and Gynecology, Harran University Faculty of Medicine, between April and October 2025. A total of 312 postmenopausal women were enrolled. Bone mineral density (BMD) was assessed using DXA and categorized as normal, osteopenia, or osteoporosis according to World Health Organization criteria. Serum AMH, E ₂ , and FSH concentrations were measured using an electrochemiluminescence immunoassay. Logistic regression and receiver operating characteristic analyses were performed to identify independent predictors and determine optimal hormonal thresholds for the diagnosis of osteoporosis. Of 312 participants, 84 (26.9%) had normal BMD, 139 (44.6%) had osteopenia, and 89 (28.5%) had osteoporosis. As BMD declined, AMH and E ₂ levels decreased, while FSH increased significantly ( P < .001). Logistic regression identified low AMH (odds ratio [OR] = 0.01, P = .001), low E ₂ (OR = 0.89, P < .001), and high FSH (OR = 1.02, P = .042) as independent predictors of osteoporosis based on femoral neck BMD. Receiver operating characteristic analysis demonstrated excellent discriminative performance for AMH (area under the curve [AUC] = 0.83 for femoral neck; 0.81 for lumbar spine) and E ₂ (AUC = 0.82 for femoral neck; 0.80 for lumbar spine), both outperforming FSH (AUC = 0.72 and 0.71, respectively). Optimal Youden thresholds were ≤0.01 ng/mL for AMH and ≤21 pg/mL for E ₂ , each achieving strong positive predictive values of approximately 90%. AMH ≤ 0.02 ng/mL yielded 90.8% sensitivity, suggesting potential utility as a screening marker. E ₂ and AMH demonstrated superior diagnostic performance across both femoral and lumbar sites, with optimal cutoffs (AMH ≤ 0.01 ng/mL; E ₂ ≤ 21 pg/mL) achieving positive predictive values near 90%. This strongly supports their utility as accessible, biologically grounded triage tools for prioritizing high-risk women for DXA scanning in resource-constrained settings.