For coaches to create successful intervention techniques, it is essential to approach sport performance in a multifaceted framework and to uncover the connection between players' emotional and mental components. Accordingly, the goal of this study is to find out how emotional intelligence affects athletes' ability to make wise decisions. A total of 281 licensed athletes from Rize province participated in a descriptive-correlational study designed using quantitative methods. Data was collected using the Traits of Emotional Intelligence Scale (Short Form), the Effective Decision Making in Sport Scale, and a demographic information form covering sport-related variables. Statistical analyses were performed using SPSS 27.0. First, percentage and frequency distributions were analyzed to profile the athletes. Then, descriptive statistics were calculated for the scales and their subscales. Lastly, basic linear regression analysis was used to evaluate the relationship between emotional intelligence and decision-making efficacy at a significance threshold of p=0.05. The findings revealed that there was a significant relationship between athletes' emotional intelligence levels and both intrapersonal and extra personal decision-making skills. Both aspects of decision-making were shown to be significantly predicted by emotional intelligence. In conclusion, athletes with greater emotional intelligence tend to make healthier and more successful decisions based on internal considerations and have fewer problems making decisions because of external circumstances.

Bu çalışma, sporcuların rekreasyon deneyim tercihleri ile mutluluk düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma, sporcuların farklı rekreasyon deneyim tercihlerini belirlemek ve bu tercihlerin bireylerin mutluluk düzeyleri üzerindeki etkisini değerlendirmek için tasarlanmıştır. Çalışmamızın evrenini Rize ilinde bulunan sporcular, örneklemini ise kolayda örneklem yöntemi kullanılarak seçilen (n)=220 sporcu oluşturmaktadır. Sporcuların rekreatif etkinliklere katılım nedenlerini ölçmek amacıyla Manfredo ve arkadaşları tarafından geliştirilen ve Türkçe uyarlaması Ayar, Durhan ve Karaküçük (2023) tarafından yapılan Rekreasyon Deneyim Tercihi Ölçeği ile; mutluluk düzeyini değerlendirebilmek amacıyla Hills ve Argyle (2002) tarafından geliştirilen ve Türkçe uyarlaması Doğan ve Çötok (2011) tarafından yapılan Oxford Mutluluk Ölçeği Kısa Formu-(OMÖ-K) kullanılmıştır. Verilerin genel özelliklerini belirlemede tanımlayıcı istatistik, frekans ve yüzde dağılımlar yapılmıştır. Ölçekten elde edilen verilere öncelikli olarak normallik testi uygulanmıştır. Normal dağılmayan verilere ikili karşılaştırmalarda bağımsız iki grup için Mann-Whitney-U testi, üç ve üzeri karşılaştırmalarda Kruskal-Wallis H testleri uygulanmıştır. İstatistiki testler α=0.05 anlamlılık düzeyinde test edilmiştir. Son olarak ise rekreasyon deneyim tercihleri ile mutluluk düzeyleri arasındaki ilişkinin belirlenmesi için Spearman korelasyon analizi yapılmıştır. Sonuç olarak, sporcuların rekreasyon tercihleri ile mutluluk düzeyleri arasında bazı demografik özellikler bakımından anlamlı ilişkiler olduğu saptanmıştır. Bunun yanında rekreasyon deneyim tercihleri alt boyutlarından olan doğa deneyimi ile mutluluk arasında pozitif yönde zayıf düzeyde anlamlı bir ilişki olduğu, aynı şekilde aile ile zaman geçirme alt boyut puanları ile mutluluk arasında pozitif yönde zayıf düzeyde anlamlı bir ilişki olduğu görülmektedir. Sonuçlar spor ve rekreasyon aktivitelerinin bireylerin ruh halini ve mutluluk düzeylerini olumlu yönde etkileyebileceğini göstermektedir.

Bu araştırma, huzurevi sakinlerinin sanat ve spor etkinliklerine katılımının sosyal ve mental iyi oluş düzeyleri üzerindeki etkilerini değerlendirmek amacıyla deneysel bir desenle gerçekleştirilmiştir. Çalışma, son test kontrol gruplu rastgele atama modeli temel alınarak yürütülmüştür. Araştırma kapsamında, yaş ortalaması kadınlar için X̄=70 ± 9,85 ve erkekler için X̄=74 ± 8,51 olmak üzere, toplam 30 katılımcıdan oluşan bir örneklem kullanılmıştır (18 kadın, 12 erkek). Katılımcılar rastgele şekilde deney ve kontrol gruplarına atanmıştır. Deney grubuna sekiz hafta boyunca düzenli olarak sanat ve spor etkinlikleri uygulanmıştır. Uygulama süreci sonunda, her iki gruptan Demografik Bilgi Formu, Sosyal İyi Oluş Ölçeği ve Warwick-Edinburgh Mental İyi Oluş Ölçeği Kısa Formu aracılığıyla veri toplanmıştır. Elde edilen veriler, SPSS 26.0 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Tanımlayıcı istatistikler kapsamında frekans ve yüzde dağılımları hesaplanmış; normallik varsayımı test edilmiştir. Normallik sağlandığından, deney ve kontrol gruplarının son test puanları arasındaki farklar bağımsız örneklem t-testi ile incelenmiştir. Analiz sonuçları, sosyal iyi oluş düzeyleri açısından deney ve kontrol grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadığını göstermiştir (p>0.05). Buna karşılık, mental iyi oluş düzeylerinde deney grubu lehine anlamlı bir farklılık saptanmıştır (p<0.05). Bu bulgu, sanat ve spor etkinliklerinin kısa vadede sosyal iyi oluş üzerinde belirgin bir etki yaratmamakla birlikte, bireylerin zihinsel ve duygusal süreçlerine olumlu katkı sağlayarak mental iyi oluşlarını artırabileceğini ortaya koymaktadır. Elde edilen sonuçlar, bu tür etkinliklerin bilişsel ve duygusal düzenleme mekanizmalarını harekete geçirerek yaşlı bireylerin mental sağlığını destekleyebileceğini göstermektedir.

This study examined the serial mediating role of psychological well-being and self-confidence in the relationship between intrinsic religious motivation and athlete motivation. The study addresses a theoretical and empirical gap in the literature by explaining how religiosity-based spirituality is associated with motivational processes in athletes through a holistic serial mediation model encompassing multiple psychological mechanisms. A cross-sectional correlational survey design was employed. The sample consisted of 401 athletes (118 female, 283 male; M_age = 22.98 ± 4.8) actively competing in various sports disciplines across different regions of Turkey, each with a minimum of five years of licensed athletic experience. Data were collected using the Intrinsic Religious Motivation Scale, the Psychological Well-Being Scale, the Self-Confidence Scale, and the Intrinsic Motivation Scale. Serial mediation analysis was conducted using Hayes’s PROCESS macro (Model 6) with 5000 bootstrap resamples. The results indicated that intrinsic religious motivation was positively associated with psychological well-being (β = 0.221, p < 0.001) and self-confidence (β = 0.229, p < 0.001). Psychological well-being was positively associated with both self-confidence (β = 0.252, p < 0.001) and motivation (β = 0.307, p < 0.001), while self-confidence was positively associated with motivation (β = 0.141, p = 0.005). The total effect on motivation was significant (c = 0.171, p < 0.001); however, the direct effect became non-significant when mediators were included (c′ = 0.063, p = 0.194), revealing an indirect-only mediation pattern. All three specific indirect effects were significant: through psychological well-being (B = 0.060), through self-confidence (B = 0.029), and through the serial pathway (B = 0.007). These findings suggest that intrinsic religious motivation is associated with athlete motivation not directly but via the indirect pathways through psychological well-being and self-confidence.

Amaç: Bu araştırmada belediye çalışanlarının farklı demografik özellikler ışığında spora karşı olan tutumlarının incelenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızın örneklemini Rize ilinde bulunan il ve ilçe belediye çalışanları oluşturmaktadır. Örneklemimiz 71 erkek, 29 kadın toplam (n=107) personelden oluşmaktadır. Çalışmada “Spora Yönelik Tutum Ölçeği” kullanılmıştır. Antrenörlerden elde edilen veriler SPSS 26.0 programı ile test edilmiş, verilerin genel özelliklerini belirlemek için tanımlayıcı istatistikler, frekans ve yüzde dağılımlar incelenmiştir. Normal dağılıma sahip verilere p

Background: Social integration is a key aspect of students’ overall development, and participation in sports is considered to enhance both social and personal growth. However, the relationships between social integration, sports participation, and academic achievement are not well established. Objectives: This study aimed to examine the relationship between social integration, participation in sports, and academic achievement among students at Rize Recep Tayyip Erdoğan University and to determine whether demographic variables influence social integration levels. Methods: The population consisted of 18,130 students, with a sample of 674 selected using convenience sampling. A descriptive-correlational survey model was employed. Data was collected through electronic forms and face-to-face questionnaires, including a personal information form and the Social Integration in Sports Scale. Normality tests indicated non-normal data distribution; therefore, Mann-Whitney U, Kruskal-Wallis, and Pearson’s correlation analyses were conducted at α = 0.05. Results: Gender differences were significant in the subdimensions of physical development and moral development. Sports participation was associated with significant differences in personal development, physical benefit, psychological development, moral development, and emotional development. Pairwise comparisons identified specific group differences. Correlation analyses revealed a weak but statistically significant positive relationship between social integration and sports participation (r =.136, p 0.01). No significant relationship was found between social integration, sports participation, and academic achievement (p 0.05). Conclusions: Participation in sports appears to strengthen students’ social integration but does not directly influence academic achievement. These findings highlight the importance of encouraging sports participation as a means of enhancing social cohesion among university students.