This study aimed to investigate the effects of combined training with maximal aerobic speed and small-sided games on football players’ aerobic capacity development. Methods: The football players were divided into three groups as a combined training group (n = 20) (Mean ± SD age 23.40 ± 2.92 yrs, BMI was 23.67 ± 1.59 kg/m², mass: 74.80 ± 5.46 kg, height: 177.73 ± 4.31 cm), maximal aerobic speed group (n = 20) (Mean ± SD age 23.93 ± 2.46 yrs, BMI was 23.32 ± 1.42 kg/m², mass: 72.66 ± 5.38 kg, height: 176.46 ± 4.99 cm) and regular training group (n = 20) (Mean ± SD age 24.80 ± 5.84 yrs, BMI was 22.87 ± 1.67 kg/m², mass: 73.06 ± 6.74 kg, height: 178.33 ± 7.98 cm). In addition to regular football training, maximal aerobic speed training with small-sided games was applied to the combined training group (CT) and only maximal aerobic speed training was applied to the maximal aerobic speed group (MAS) twice a week for 12 weeks. The normal training group (NT) continued their routine football training programme. All participants applied the Yo-Yo IR1 test in the pre-test and post-test of the study. As a result of normality tests, it was determined that the data showed normal distribution, and the ANOVA test and Tukey’s multiple comparison test were used in the intergroup evaluation. Results: When the Yo-Yo IR1 Test pre-test and post-test results were analysed, maximal aerobic speed training with small-sided games (CT) and maximal aerobic speed (MAS) groups were significantly higher compared to the normal training (NT) group regarding training load, running distance, and VO2max value among the football players (p = 0.001). There was no difference in the normal training group (p > 0.05). As a result, it was determined that combined training with maximal aerobic speed, small-sided games, and only maximal aerobic speed effectively improved football players’ aerobic capacity and general performance.

There is growing interest in examining acute effects of exercise on cognitive functions and neurocognitive outcomes. These behavioral and neurocognitive outcomes have been most frequently investigated in healthy young individuals, but relatively few studies have examined healthy older adults. This study aimed to systematically review the effects of acute moderate-intensity aerobic exercise (MIAE) on core executive functions, including inhibition, working memory, and cognitive flexibility, in healthy older adults. A database search of PubMed, Scopus, and Web of Science was conducted using a systematic search strategy. Acute MIAE interventions assessing core executive functions using randomized or stratified controlled trials investigating healthy older adults were reviewed. Eleven studies were identified, and the behavioral results from all included studies revealed that acute MIAE can improve core executive functions in healthy adults. However, incompatible results were observed in activated areas of the prefrontal cortex following MIAE in older adults. The limited number of studies investigating the effects of MIAE on core executive functions in older healthy adults with moderate overall quality restricts the conclusions. Therefore, more robust quality studies using neuroimaging techniques to investigate core executive functions, especially working memory and cognitive flexibility, are needed to explain the neural and behavioral mechanisms.

Bu araştırmanın amacı takım sporu yapan sporcuların öz-şefkat becerileri ile sosyal desteğin iki boyutu olan sosyal destek alma ve başkalarına sosyal destek sağlama arasındaki ilişkiyi incelemektir. Ayrıca, öz-şefkatin sosyal destek alma ve verme üzerindeki yordayıcı gücünü test etmeyi amaçlamaktadır. Araştırmada nicel araştırma modellerinden ilişkisel tarama modeli benimsenmiştir. Araştırmaya, en az üç yıldır aktif olarak takım sporlarında yer alan 222 sporcu katılmıştır. Araştırmada veri toplama aracı olarak Kişisel bilgi Formu, Sporcu Öz Şefkat Ölçeği-Kısa Formu ve İki Yönlü Sosyal Destek Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde Pearson Korelasyon analizi ve Çoklu Regresyon analizi kullanılmıştır. Araştırma bulguları, sporcuların öz-şefkat düzeyleri ile sosyal destek değişkenleri arasında anlamlı pozitif ilişkiler olduğunu göstermektedir (p<0.01). Regresyon analizi sonuçları, duygusal destek alma ve verme değişkenlerinin öz-şefkatin anlamlı yordayıcıları olduğunu göstermektedir. Buna karşın, araçsal destek alma ve verme değişkenlerinin öz-şefkat üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etkisi bulunmamıştır. Model genel olarak anlamlı olup, bağımsız değişkenler öz-şefkatin %25,1'ini açıklamaktadır. Bu bulgu, duygusal desteğin öz-şefkatle daha güçlü bir ilişki gösterdiğini ortaya koymaktadır.

Bu araştırma, sporcuların "spor psikolojisi" kavramına ilişkin zihinsel temsillerini metafor analizi yöntemiyle incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmanın çalışma grubunu, en az üç yıldır aktif olarak aynı branşta spor yapan ve 18 yaşından büyük olan 239 sporcu oluşturmaktadır. Veriler, çevrimiçi form aracılığıyla toplanmış; katılımcılardan "Spor psikolojisi … gibidir. Çünkü …" kalıbını tamamlamaları istenmiştir. Geçerli metaforik ifade üretemeyen ya da kalıbı yanlış kullanan 25 katılımcının verisi çıkarıldıktan sonra elde edilen 214 geçerli metaforik ifade içerik analizi yöntemiyle çözümlenmiş; 69 farklı metafor belirlenmiş ve bu metaforlar yedi tematik kategori altında toplanmıştır. Araştırma bulguları, sporcuların spor psikolojisini en yüksek oranda "Yönlendirici ve Harekete Geçirici" (%24.3), "Yaşamsal Zorunluluk" (%17.3) ve "Denge ve İstikrar" (%14.5) kategorileriyle kavramsallaştırdığını ortaya koymaktadır. Bunu sırasıyla "Temel Yapıtaşı" (%13.6), "Yansıtma ve Farkındalık" (%12.6), "İyileştirici ve Destekleyici" (%10.3) ve "Mücadele ve Güç" (%7.5) kategorileri izlemektedir. Bulgular, sporcuların spor psikolojisini salt bir destek aracı olarak değil; performansı yönlendiren, psikolojik dengeyi koruyan, iyileştiren ve güçlendiren bütüncül bir sistem olarak kavramsallaştırdığını göstermektedir. Üretilen metaforların büyük çoğunluğunun olumlu çağrışımlar taşıması, psikolojik yardım arama davranışına ilişkin damgalanma algısının azaldığına işaret etmektedir. Araştırma, spor psikolojisi hizmetlerinin yaygınlaştırılması ve müdahale programlarının tasarımında sporcuların zihinsel temsillerinin dikkate alınması gerektiğine dair önemli uygulamalı çıkarımlar sunmaktadır.

The concept of Connectedness to Nature, which has been frequently mentioned in recent years and is the most important milestone for sustainable understanding, has become the focus of various disciplines and fields of study. In this context, our study aims to contribute to the literature that will form a basis for the relationship between nature and sports by measuring the dependence of individuals who do the physical activity outdoors. The sample group of the study consists of 241 participants who come to do sports on certain days of the week in Ankara. "Connectedness to Nature Scale" adapted to Turkish by Bektaş, Kural, and Orçan, (2017) was used to determine the level of commitment to nature of the participants. The Cronbach's Alpha coefficient for the whole of the scale was found to be 88, and t-test and variance analysis methods were used to determine the dependency of the participants to nature according to their demographic information. The participants were examined, it was found that 34.9% were women and 65.1% were men. When their dependence on nature according to gender is examined, no statistically significant difference was found (t = -, 446 p> .05). When the frequency of physical activity of the participants is evaluated, doing physical activity continuously creates a positive effect on the connectedness to nature. As a result, as the amount of physical activities increases in open areas, the connectedness to nature will increase.